Κατηγορίες
ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Δεν ήταν (ποτέ) διαβολικοί.

Τι να κάνεις όταν νιώθεις τόσο (μα τόσο) αρνητικά για τους γονείς σου.


Θες να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα; Άκουσέ το σε αφήγηση από τη Νανά Τσούμα.


1. Όποτε είναι δυνατόν πρέπει, απλά, να τους λυπάσαι.

Το πιθανότερο είναι ότι οι γονείς σου δεν ήταν διαβολικοί. Απλά ήταν (σε κάποιο βαθμό) ανίκανοι και πάλευαν ταυτόχρονα με τα δικά τους θέματα και τις δικές τους παιδικές ηλικίες. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι πέρναγες εσύ, το παιδί τους. 

Υπερβάλεις τις περιορισμένες δυνατότητες τους, αν τους θυμάσαι σαν τέρατα ή σαν αποφασισμένους να σε καταστρέψουν. Ήταν και οι ίδιοι πληγωμένοι άνθρωποι που με τον τρόπο τους έκαναν ότι μπορούσαν. 

Μπορεί, τότε, να έμοιαζαν αυταρχικοί, απεχθείς και με μοναδική αποστολή να σε εκμεταλλευτούν και να σε τορπιλίσουν, αλλά (το πιθανότερο) δεν ήταν έτσι. Ήταν απλά βαθιά εύθραυστα όντα, ανίκανα να περιποιηθούν ακόμα και τους εαυτούς τους, πόσο μάλλον εσένα. Χωρίς αυτό να είναι συγχωροχάρτι για τα εγκλήματα που διέπραξαν στο όνομά σου, οφείλουμε, όποτε αυτό είναι δυνατό, να δείχνουμε συμπόνια απέναντι τους.

2. Αποδέξου την οργή σου.

Για να γιάνεις, πρέπει να αρχίσεις από κάπου και το καλύτερο σημείο είναι το να αποδεχτείς μια και καλή το θυμό σου. Είναι εκεί στην καρδιά σου και είναι αληθινός. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να ζήσεις μαζί του για πάντα.

Τόσοι πολλοί ανάμεσά μας δεν μπορούν καν να θυμηθούν τις παιδικές τους ηλικίες και δηλώνουν ότι “όλα ήταν μια χαρά”. Το να ξέρεις ότι “δεν ήταν όλα μια χαρά” και να είσαι αποφασισμένος να μάθεις περισσότερα, είναι η αρχή ενός ταξιδιού που μια μέρα θα σε απελευθερώσει (ευτυχώς όχι όπως “η εργασία”). Η ψυχοθεραπεία (ίσως) θα βοηθήσει, όταν (και αν) είσαι έτοιμος για αυτή.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε βδομάδα στο email σου.


3. Τίποτα δεν πιάνει; Απλά, χέσε – επιτέλους – τους γονείς σου.

Μπορείς να τους ξεπεράσεις, δεν χρειάζεται να παραμείνεις για πάντα κολλημένος στην ποιότητα της φροντίδας που έλαβες τα πρώτα σου χρόνια. Έχεις, από τη φύση σου, την ικανότητα να είσαι ο γονιός του εαυτού σου. Αυτό σημαίνει ότι μπορείς να καθησυχάσεις τον εαυτό σου ακόμα και στις πιο δυσάρεστες στιγμές, να ερμηνεύσεις τις δυσκολίες σου με φαντασία και καλοσύνη και να ενθαρρύνεις το “είναι” σου μπροστά στο άγχος και τις πιο σκληρές απώλειες. Τα πιο ήρεμα, έμπειρα κομμάτια της ψυχής σου θα ημερεύουν πάντα τα πιο ανήσυχα και στεναχωρημένα.

Όλα αυτά είναι ό,τι κάνουν οι γονείς για τα παιδιά τους αλλά ακόμα και αν δε συνέβη σε σένα, μπορείς τώρα – στην ενηλικίωση – να το προσφέρεις στον εαυτό σου. Η μια πλευρά του μυαλού μπορεί να μιλήσει στην άλλη, η μια πλευρά μπορεί να είναι το ισορροπημένο, ανθεκτικό, ψυχικά υγιές αντίβαρο απέναντι στην ανώριμη, τραυματισμένη πλευρά του εαυτού σου.

4. Πιάσε τον χώρο που άφησαν οι γονείς σου κενό.

Δεν χρειάζεται να περιορίζεις τις προσδοκίες σου σε αυτούς που υποτίθεται ότι θα σε φρόντιζαν. Μπορείς – μεταφορικά – να πάρεις ο ίδιος τον εαυτό σου μια αγκαλιά. Η εμπειρία σου από τις αδυναμίες των γονιών σου θα πάει χαμένη αν μείνει στο επίπεδο της κριτικής. Οφείλει να γίνει το αρχέτυπο για ένα πολύ πιο χρήσιμο έργο: τη δημιουργία ενός εσωτερικού, “ιδανικού” γονιού που θα σε περιποιείται και θα σου συμπεριφέρεται με όλους τους τρόπους που ο αληθινός γονιός σου θα έπρεπε, αλλά ποτέ δεν κατάφερε.


Απόδοση βασισμένη στο “I resent my parents so much” του The School of Life (μια καλή επένδυση, αγόρασε το). H μουσική είναι του αξεπέραστου virtual band Gorillaz (στίχοι).

Κατηγορίες
ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Κόψε ξύλα. Κουβάλα νερό.

Πως να μάθεις να συνεχίζεις να προσπαθείς όταν όλα σου λένε ότι δεν πας πουθενά.


Θες να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα; Άκουσέ το στο Spotify σε αφήγηση από τη Νανά Τσούμα.


Η αγαπημένη μου άσκηση στο γυμναστήριο είναι το “κουβάλημα του αγρότη”.

Κρατάω ένα δύσκολο βάρος σε κάθε χέρι – για μένα αυτό είναι τα 45 κιλά – και προσπαθώ να περπατήσω σε σταθερή, όρθια στάση για 30 με 60 δευτερόλεπτα. Μια μέρα, ενώ ήμουν με τα φιλαράκια μου στο τοπικό σιδεράδικο και “κουβαλάγαμε”, ένας ηλικιωμένος κύριος με ρώτησε με ενθουσιασμό: Μα, τί είναι αυτό που κάνεις; Του εξήγησα γρήγορα ότι ο “αγρότης” (το χαϊδευτικό της άσκησης μας) ενεργοποιεί με μιας τη λαβή, τα χέρια, τα πόδια και το καρδιαγγειακό σύστημα – μια κομψή άσκηση για όλο το σώμα. Η απάντηση δεν του άρεσε. Γιατί να ταλαιπωρείται κανείς τόσο πολύ αγόρι μου, αναφώνησε αναφερόμενος στις δύο ώρες που ξόδευα σηκώνοντας σίδερα (και άλλα αντικείμενα) κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή πρωί. Δεν τον αδικώ. Ήταν καλή ερώτηση.

Τα οφέλη της άρσης βαρών στη σωματική και ψυχική υγεία είναι καλά τεκμηριωμένα. Η συγκεκριμένη άσκηση βοηθά να διατηρήσουμε τη μυϊκή μας μάζα καθώς γερνάμε, ενισχύει την κινητικότητα και προάγει τη μεταβολική και καρδιαγγειακή υγεία. Μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να αυξάνει λίγο τις πιθανότητες για κατάθλιψη και υπερβολικό άγχος αλλά κάνει θαύματα για την πνευματική μας διαύγεια. Με λίγα λόγια μας κρατάει ζωντανούς και – συνήθως – πλήρεις.

Παρόλα αυτά, και ανεξάρτητα από τους λόγους για τους οποίους αρχίζει κάποιος να σηκώνει βάρη, οι πιο πολλοί κολλάνε με το άθλημα γιατί τους βοηθά να πετύχουν έναν – έναν οποιοδήποτε είναι η αλήθεια – στόχο. Για αυτούς, για μας, η άρση βαρών είναι αυτοσκοπός, μια μεταμορφωτική εμπειρία που υιοθετούμε κυρίως για το καταπραϋντικό αποτέλεσμα που έχει στην ψυχή μας. Τα βάρη μας δίνουν τη σπάνια ευκαιρία να κυνηγήσουμε ξεκάθαρα και μετρήσιμα αποτελέσματα που εξαρτώνται – επιτέλους! – στην ολότητά τους από εμάς. Και αυτό σε έναν κόσμο που ασφυκτιά από την έλλειψη αντικειμενικών κριτηρίων για την επιτυχία: Από το γραφείο, που η δυνατότητα να κάνουμε καλά τη δουλειά μας εξαρτάται σχεδόν εξολοκλήρου από εξωτερικούς παράγοντες όπως η γνώμη του αφεντικού ή η διάθεση των πελατών μας, μέχρι στα περισσότερα αθλήματα που το αποτέλεσμα εξαρτάται άλλοτε από τον καιρό, άλλοτε από τον εξοπλισμό και άλλοτε απλά από την απόδοση των συμπαικτών μας.

Στην αίθουσα με τα βάρη, όμως, είμαστε εμείς και η μπάρα.

Είτε θα τη σηκώσουμε, είτε όχι. Αν τα καταφέρουμε, έχει καλώς. Αν όχι, θα προπονηθούμε περισσότερο και θα προσπαθήσουμε ξανά. Κάποιες μέρες αυτή η προσπάθεια θα πάει καλά, κάποιες άλλες όχι. Αλλά ό,τι και να συμβεί με τον καιρό θα μάθουμε ότι σε αυτή τη ζωή παίρνουμε πίσω – συνήθως – ό,τι βάζουμε. Είναι τόσο απλό και τόσο δύσκολο. Μια τίμια συνειδητοποίηση απέναντι στον εαυτό μας που φέρνει τεράστια ικανοποίηση. Μια αλήθεια που μας βοηθά να αποκοιμηθούμε ευκολότερα τη νύχτα επειδή ξέρουμε ότι πετύχαμε κάτι το πραγματικό σε έναν κόσμο που ελάχιστα πράγματα είναι μετρήσιμα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η πρόοδος θα συμβεί γρήγορα ή ότι θα είναι εκθετική. Το μυστικό είναι η υπομονή. Αν βιαστούμε ή το παίξουμε ήρωες, σχεδόν σίγουρα θα τραυματιστούμε. Η άρση βαρών, όπως και η ζωή, απαιτεί απλά να εμφανιζόμαστε κάθε μέρα και να κάνουμε πολύ μικρά, αλλά σταθερά βήματα προόδου που – ίσως – σε βάθος χρόνου θα αθροιστούν και θα οδηγήσουν σε μεγάλα αποτελέσματα.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε βδομάδα στο email σου.


Είτε μας αρέσει είτε όχι θα υπάρξουν πλατώ.

Είναι αυτά τα φρικτά, επίπεδα μέρη, στα οποία η πρόοδος σταματά και τα οποία η εμπειρία δείχνει ότι τείνουν να συμβούν ακριβώς πριν κάθε μεγάλο βήμα. Μέσα από την άρση βαρών μαθαίνουμε να τα αγκαλιάζουμε ή τέλος πάντων να τα αποδεχόμαστε. Πρόκειται για μια ανακάλυψη με επεκτάσεις πολύ πέρα από το γυμναστήριο. “Σε έναν κόσμο που αποθεώνει τις γρήγορες λύσεις ακούγεται ριζοσπαστικό,” λέει ο πρακτικός φιλόσοφος George Leonard, “αλλά για να εμπεδώσουμε οτιδήποτε το ουσιαστικό ή για να αλλάξουμε με τρόπο διαχρονικό, πρέπει να είμαστε διατεθημένοι να περάσουμε σχεδόν όλο μας το χρόνο σε αυτά τα πλατώ: Να μάθουμε να προσπαθούμε ακόμα και όταν όλα μας λένε ότι δεν πάμε πουθενά.

Για τους περισσότερους από μας, τα πλατώ είναι ένα είδος εφιαλτικού καθαρτηρίου. Αλλά για να ξεπεράσουμε τη μετριότητα – παντού, στο γράψιμο, στη δουλειά, στη σχέση – πρέπει να μάθουμε να αφιερώνουμε χρόνο. Η άρση βαρών τρίβει στη μούρη μας αυτήν την πραγματικότητα καθώς η πρόοδος, ή καλύτερα η έλλειψή της, είναι τόσο ενοχλητικά αντικειμενική. Ναι, μπορούμε να κάνουμε μικρές προσαρμογές και κάποιες από αυτές, που θα πάει, θα μας κάτσουν. Όμως τίποτα δεν θα έχει αποτέλεσμα αν δεν είμαστε παρόντες κάθε μέρα για να σηκώσουμε τα βάρη.

Εδώ όμως βρίσκεται το παράδοξο.

Αν το κάνουμε πολύ δυνατά ή πολύ συχνά θα έχουμε πρόβλημα: Ο μόνος τρόπος για να κάνεις ένα μυ δυνατότερο είναι να τον πιέσεις και μετά να τον αφήσεις να αναρρώσει. Με άλλα λόγια πρέπει να ισορροπήσεις την πίεση με την ξεκούραση. Οι επιστήμονες το αποκαλούν “προοδευτική υπερφόρτωση”. Πολύ στρες χωρίς ανάπαυση και το αποτέλεσμα είναι τραυματισμός ή εξάντληση. Πολύ ξεκούραση χωρίς στρες και το αποτέλεσμα είναι στασιμότητα. Η πρόοδος συμβαίνει μόνο όταν το γιν και το γιανγκ βρίσκονται σε αρμονία – άλλο ένα μάθημα από την άρση βαρών.

Ας μην κοροϊδευόμαστε, η άρση βαρών ακούγεται αφόρητα βαρετή: Οι ίδιες κινήσεις, οι ίδιες λαβές, οι ίδιοι άνθρωποι κάθε μέρα στο ίδιο γυμναστήριο. Αλλά αν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε αυτή την αντίληψη θα συνειδητοποιήσουμε ότι σαν δραστηριότητα περιέχει τα απαραίτητα συστατικά για να ανθίσουμε σαν άνθρωποι. Η παράδοση και δεκαετίες έρευνας στην ψυχολογία έχουν αναδείξει τρεις ανάγκες που χρειάζεται να εκπληρωθούν για να ευδοκιμήσει κάποιος.

Η άρση βαρών πληροί και τις τρεις.

1. Την ανάγκη του να μπορούμε να δρούμε ανεξάρτητα και να ελέγχουμε τις ενέργειές μας και τα αποτελέσματά τους.

2. Την ανάγκη του να βελτιωνόμαστε συνεχώς μέσα από ένα ξεκάθαρο δρόμο για τον οποίο αρκούν οι προσπάθειες μας και μόνο.

3. Την ανάγκη του να είμαστε μέλη μιας κοινότητας που εργάζεται για παρόμοιους με εμάς στόχους.

Καμία από αυτές δεν θα εκπληρωθεί μαγικά από την απόκτηση ενός βραβείου.

Πρόκειται απλά για μια ψευδαίσθηση που κυνηγάμε όλη την ώρα έξω από το γυμναστήριο. Το ζεν της άρσης βαρών – η χαρά, οι κερδισμένοι με πόνο κάλοι και η προσωπική ανάπτυξη – ζει στη διαδικασία, στο ταξίδι. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αν πετύχουμε το στόχο μας θα απολαύσουμε τη στιγμή, αλλά το πιο πιθανό είναι ότι θα επιστρέψουμε στις ίδιες κινήσεις, στις ίδιες λαβές, στους ίδιους ανθρώπους, στο ίδιο γυμναστήριο για την επόμενη προγραμματισμένη μας προπόνηση.

Υπάρχει μια παλιά παροιμία από την Ανατολή: Πριν από τη επιφοίτηση, κόψε ξύλα, κουβάλα νερό. Μετά τη επιφοίτηση, κόψε ξύλα, κουβάλα νερό. Είναι εξαιρετική συμβουλή για την άσκηση αλλά κυρίως για τη ζωή.


(Ξεδιάντροπη) απόδοση βασισμένη στo The Zen of Weight Lifting του Brad Stulberg για τους The New York Times. Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και διαβάστε τα βιβλία του Peak Performance και The Passion Paradox. Η μουσική είναι μια συνεργασία των M83 και Felsmann + Tiley.

Κατηγορίες
ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Η μοναξιά θα είναι το βάρος σου.

Τι να κάνεις αν η (πραγματική) αγάπη δεν έρθει ποτέ για σένα.


Θες να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα; Άκουσέ το στο Spotify σε αφήγηση από τη Νανά Τσούμα.


Από την αρχή την περιμέναμε.

Την αγάπη, την αντιλαμβανόμασταν ενστικτωδώς πολύ πριν γίνει πιθανότητα. Ξέραμε ότι θα είναι συνδεδεμένη με το μοναδικό συναίσθημα του να μας καταλαβαίνουν ακριβώς για αυτό που είμαστε και ότι, επιτέλους, θα υπήρχε η πιθανότητα να μιλήσουμε με κάποιον χωρίς τον κίνδυνο να κριθούμε.

Αυτή η αγάπη θα ήταν μια συνωμοσία των δυο μας απέναντι στο σύμπαν. Μια σχέση που μόνο οι ανόητοι ή οι (πολύ) προκατειλημμένοι δεν θα καταλάβαιναν ότι στην ουσία της δεν είναι παρά μια επιβεβαίωση ότι είμαστε ζωντανοί. Θα είχε να κάνει με το να σου αρέσει ο άλλος τόσο (μα τόσο!) πολύ και με την (αληθινή) αποκάλυψη, ότι ένα τέτοιο συναίσθημα μπορεί να είναι αμοιβαίο. Σε τέτοιο βαθμό που να μπορείς να κάνεις τα πάντα μαζί του. Από νωρίς περιμέναμε ότι η αγάπη θα ήταν το καλύτερο κομμάτι της ενηλικίωσης και δεν είχαμε άδικο.

Στο όνομα της αγάπης βάλαμε τους εαυτούς μας σε απίθανες καταστάσεις. Πήγαμε πιο μακριά από ότι φανταζόμασταν. Αγοράσαμε ρούχα που δεν μας ταίριαζαν. Περάσαμε απρόβλεπτα πολύ χρόνο γύρω από τα μαλλιά μας και αγχωθήκαμε αφόρητα για τις πιο μικρές ατέλειες του δέρματος μας. Ήπιαμε κοκτέιλ σε εξωτικά (επικίνδυνα) χρώματα και καταλήξαμε, τις πρωινές ώρες, σε (εξωγήινα) περίεργα μέρη της πόλης, σε κρεβατοκάμαρες – στο καλό σενάριο – που ξέραμε εξαρχής ότι δεν είναι για μας, αλλά, ίσως, θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να πετύχουμε το στόχο μας. Μετά βγήκαμε ξανά με τους ίδιους ανθρώπους που ξέραμε ότι είναι προβληματικοί γιατί δεν θέλαμε να μας χαρακτηρίσουν σαν παράξενους. Δεν ήταν πάντα σωστές οι επιλογές μας. Στην πραγματικότητα ήταν σχεδόν πάντα λάθος. Αλλά διατηρήσαμε το ηθικό μας ακμαίο με την ακλόνητη πεποίθηση ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά.

Αλλά ο χρόνος πέρασε.

Πολλές δεκαετίες είναι πίσω μας πια. Σπαταλήσαμε πολύ καιρό σε προβληματικές καταστάσεις που έμοιαζαν, αλλά απείχαν, από αυτή την αγάπη που ψάχναμε και δεν μας επέτρεψαν να βρούμε τη φωνή μας. Και κάποια στιγμή, αποδεχτήκαμε κάτι για το οποίο ακόμα τρέμουμε, αργά το βράδυ, όταν το φως της ημέρας δεν μπορεί να μας κρίνει, ότι η αγάπη, αυτή η συγκεκριμένη αγάπη που ψάχναμε, παρά τις προσπάθειες μας, δεν θα έρθει για μας. Η ζωή μας θα τελειώσει χωρίς ποτέ να ζήσουμε αυτό που τόσο επιθυμούσαμε.

Οι λόγοι ήταν πολλοί και τελείως μπανάλ.

Έχω πολύπλοκο παρελθόν, περίεργα γούστα, δεν εμπιστεύομαι εύκολα, είμαι άσχημος, πολύ χοντρός, πολύ λεπτός, δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τους σωστούς ανθρώπους, είμαι άτυχος. Και όσο και να προσπαθούμε, και η αλήθεια είναι ότι προσπαθήσαμε περισσότερο για από οτιδήποτε άλλο, δεν θα τα καταφέρουμε. Είναι μια πραγματικότητα που ποτέ δεν θα έρθει για μας.

Η συνειδητοποίηση αυτής της θλιβερής αλήθειας μπορεί να ξεκινήσει από μια ασήμαντη απογοήτευση: ένα πολλά υποσχόμενο ραντεβού που δεν εξελίχθηκε όπως θα θέλαμε ή μια γνωριμία που παρά τον αρχικό ενθουσιασμό δεν επικοινώνησε ποτέ μαζί μας. Αυτοί που σκότωσαν τη ρομαντική μας περιόδο, δεν μπορούν φυσικά να φανταστούν τι επίδραση θα είχαν πάνω μας. Σίγουρα δεν επιδίωξαν να μας βλάψουν. Δεν μπορούμε να τους μισήσουμε για μια άτυχη συγκυρία και ας ήταν αυτή ακριβώς η έλλειψη επιθυμίας προς το πρόσωπό μας που οδήγησε στην επίγνωση που τώρα απειλεί την ίδια τη λογική μας.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε εβδομάδα στο email σου.


Πίσω από την κουρτίνα του μυαλού μας οι σκηνές δεν είναι όμορφες.

Ευτυχώς που η ιδιωτικότητα μας προστατεύει από σκηνικά που θα θέλαμε (γρήγορα) να ξεχάσουμε. Γιατί θα υπάρξουν στιγμές απόλυτης απελπισίας με δάκρυα, πικρόχολες απορρίψεις των πάντων, μεμψιμοιρία και κουβέντες για εκδίκηση: Δεν αντέχω άλλο, αυτό με ξεπερνά, είναι τόσο άδικο.

Τα βράδια ειδικά η ελπίδα μας εγκαταλείπει: Θα τους δείξω εγώ, θα μετανιώσουν, θα τους λείψω. Αλλά φυσικά ποτέ δεν υλοποιούμε τις απειλές μας. Ποτέ δεν κάνουμε τίποτα το ανόητο. Είναι απλά ο τρόπος που το μυαλό μας αντιμετωπίζει καθημερινά την απίστευτη διάσταση μεταξύ του τρόπου που θα θέλαμε να είναι τα πράγματα και του τρόπου που είναι. Θα συμβιβαστούμε. Είμαστε, στο τέλος της ημέρας, πλάσματα που πάντα επιβιώνουν. Θέλουμε να νομίζουμε ότι δεν ξέρουμε τον τρόπο αλλά καθημερινά αποδεικνύουμε, παρά την οργή μας, το αντίθετο. Μπορούμε να χωνέψουμε και την πιο σκληρή ετυμηγορία. Από κατασκευής, είμαστε φτιαγμένοι να αποδεχόμαστε πάντα την καλύτερη επιλογή από τις εναλλακτικές μας. Οπότε προφανώς μπορούμε να ξεπεράσουμε και αυτή την κατακλυσμική έλλειψη αγάπης. Το χάραμα έρχεται κρύο και βαρύ, αλλά και καθησυχαστικό στη σοβαρή του μονοτονία. Θα φτιάξουμε το κρεβάτι, θα παραμερίσουμε τη θλίψη και θα συνεχίσουμε τη μέρα μας.

Υπάρχουν ευτυχώς μερικά πράγματα που μας καθησυχάζουν.

Πρώτο και σημαντικότερο, η οργισμένη μας περιφρόνηση. Ένα άει γαμήσου στο σύμπαν και σε όσους πλέκουν το εγκώμιο μιας εξιδανικευμένης πραγματικότητας που δεν μας αφορά. Ύστερα είναι ένα συγκεκριμένο είδος τέχνης, που φτιάχτηκε από μεγαλοφυείς καλλιτέχνες, που πέρασαν όση μοναξιά περνάμε και εμείς, που κατάλαβαν τη θλίψη μας πριν τη μάθουμε, μάστερς στο πένθος όπως οι STRFKR, οι White Lies, ακόμα και ο πιτσιρικάς Wethan, οι οποίοι μπορούν να εκφράσουν τα ταπεινά μας συναισθήματα με όρους υπερβατικούς και να μας μυήσουν στην πιο αξιοπρεπή μορφή της θλίψης. Ήταν και αυτοί εκεί που βρισκόμαστε και μας λένε με τον πιο αφαιρετικό τρόπο “ξέρω πως νιώθεις”.

Η μοναξιά θα είναι το βάρος μας, ένα είδος πένθους που θα κουβαλάμε από την αρχή της ενήλικης ζωής μας μέχρι το τέλος. Ένα πρόβλημα που θα έπρεπε να είχε εξαφανιστεί ωστόσο είναι ακόμα εδώ. Όμως, αυτό που έμοιαζε με μια δυσάρεστη, προσωρινή φάση εξελίχθηκε στο πιο βαθιά ανθρώπινο μας χαρακτηριστικό. Επιδιώξαμε την αγάπη και αυτή δεν ήρθε. Μια συνειδητοποίηση που θα μας λυτρώσει μόλις την αποδεχτούμε με ήρεμη και ατρόμητη ειλικρίνεια.


Απόδοση βασισμένη στο If Love Never Came του The Book of Life από την ομάδα του Alain de Botton. Μουσική από τον Αμερικάνο DJ Wethan και τους STRFKR.

Κατηγορίες
ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Δεν είσαι το αφεντικό.

Πως να ξεπεράσεις μια κρίση όταν το μόνο πράγμα που ελέγχεις είναι ο εαυτός σου.


Θες να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα; Άκουσέ το στο Spotify σε αφήγηση από τη Νανά Τσούμα.


1. Κοίτα καλά στον καθρέφτη.

Είμαστε ένα ασυνήθιστο, εύθραυστο είδος σε μια γωνιά του σύμπαντος που έτυχε να έχει οξυγόνο. Η ύπαρξη μας και μόνο είναι ένα θαύμα. Δεν ήμασταν, ούτε θα γίνουμε ποτέ, οι απόλυτοι κύριοι της τύχης μας. Θα παραμείνουμε στο έλεος δυνάμεων, που δεν καταλαβαίνουμε και δεν ελέγχουμε. Είναι αναπόφευκτο: στο τέλος θα παραδοθούμε. Ας το κάνουμε απ’την αρχή με χάρη και αξιοπρέπεια.

2. Παραδέξου ότι μπορεί να χάσεις.

Σε αυτό το παιχνίδι η τράπουλα είναι εξαρχής σημαδεμένη. Είμαστε αδύναμοι μπροστά στα γεγονότα που εξελίσσονται, μπερδεμένοι παρά τους φοβερούς μας εγκεφάλους και ευάλωτοι σε κάτι τόσο μικρότερο από εμάς όπως τα μικρόβια.

3. Πέταξε ό,τι σε κρατάει πίσω.

Μας βαραίνουν και το ξέρουμε: Το κυνήγι της τελειότητας, η επιθυμία για μια ατσαλάκωτη ζωή, η πεποίθηση πως μια πορεία χωρίς σκαμπανεβάσματα είναι το κληρονομικό μας δικαίωμα. Ό,τι και να κάνουμε η ζωή θα συνεχίσει, τακτικά, να μας εκπλήσσει.

4. Μην το παίρνεις προσωπικά.

Δεν μας ξεχώρισαν, εμάς ειδικά. Τίποτα από αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο δεν γίνεται για να μας βασανίσει. Μπορεί να είμαστε τα θύματα, αλλά ποτέ δεν ήμασταν οι στόχοι.

5. Εμβάθυνε τις σχέσεις σου.

Περιβαλλόμαστε από σαστισμένους, σαν και μας, ανθρώπους, που διψούν για επαφή, και έναν πολιτισμό που χτίστηκε στη παραδοχή ότι μόνοι μας, ο καθένας, είμαστε εντελώς αναλώσιμοι. Είναι στη φύση μας να ερχόμαστε κοντά όταν όλα είναι πιο δύσκολα.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε εβδομάδα στο email σου.


6. Κάνε κάτι και για τους άλλους.

Υπάρχει ένας πιο προσιτός στόχος από την εξαντλητική επιδίωξη των προσωπικών μας φιλοδοξιών: η ανακούφιση των άλλων, έστω και προσωρινά. Οι μεγάλες κρίσεις θα μας επιτρέπουν πάντοτε να παίρνουμε αυτή την ανάσα πριν συνεχίσουμε την μοναχική μας πορεία.

7. Προετοιμάσου για το χειρότερο.

Είμαστε προγραμματισμένοι να εξοικειωνόμαστε ακόμα και με τα πιο τρομακτικά σενάρια. Ο συνεχής, αδιάλειπτος φόβος, μας φαίνεται από κάποια στιγμή και μετά απίστευτα βαρετός. Και η γαλήνη έρχεται αναπάντεχα όταν αποδεχτούμε ότι τα πράγματα μπορεί να χειροτερέψουν πολύ πριν βελτιωθούν.

8. Αξιοποίησε τα μικροπράγματα.

Για καλή μας τύχη, είμαστε προικισμένοι με πέντε αισθήσεις που ικανοποιούνται εύκολα ακόμα και με τα πιο ταπεινά ερεθίσματα. Ένα γευστικό γεύμα μπορεί να μας φτιάξει τη μέρα, μια ευχάριστη μυρωδιά μπορεί να μας αλλάξει τη διάθεση. Υπάρχει μέσα μας ένας ολόκληρος μηχανισμός για τη διατήρηση της ψυχικής μας ισορροπίας, βασισμένος στα πιο απλά υλικά. Θα αντισταθμίζει πάντα τις καταιγίδες αρνητικών συναισθημάτων αρκεί να τον ενεργοποιήσουμε.

9. Διακωμώδησε την κατάσταση.

Ας το παραδεχτούμε. Υπάρχει κάτι το ξεκαρδιστικό σε όλο αυτόν τον παραλογισμό που ζούμε. Μακάβριο ή ελαφρύ, σκοτεινό ή ανεπαίσθητο, το χιούμορ θα είναι η τελευταία μας αντίσταση.

10. Συγχώρεσε τον εαυτό σου.

Δεν θα γίνουμε ποτέ ακριβώς όπως θα θέλαμε, τόσο ήρεμοι και πλήρεις όσο ελπίζαμε, τόσο ευτυχισμένοι όσο ονειρευόμασταν. Όχι επειδή δεν προσπαθήσαμε, μόνο εμείς ξέρουμε πόσο, αλλά επειδή ήταν ελάχιστα τα πράγματα που ελέγχαμε.  Ήταν ένας ευγενής στόχος καταδικασμένος από την αρχή. Δε φταίμε και δεν πειράζει. Οι μεγάλες κρίσεις θα μας θυμίζουν ότι αυτό είναι το φυσιολογικό.

11. Αποδέξου ότι δεν είσαι το αφεντικό.

Προερχόμαστε από ένα είδος που μέσα σε μερικές χιλιάδες χρόνια κατάφερε να κατανοήσει το μυστήριο της ύπαρξης, έφτιαξε μια σειρά από φοβερές μηχανές και συνήθισε να μανατζάρει αυτή τη μικρή γωνιά του σύμπαντος. Ίσως έχει έρθει η ώρα να πάρουμε το επόμενο μάθημα: να αποδεχθούμε ότι είναι εντάξει, όταν κανείς δεν κοιτά, να αισθανόμαστε φοβισμένοι και, όταν τα πράγματα είναι τόσο δύσκολα, πολύ πολύ μικροί.


Βασισμένο στο Thoughts for the Storm του Alain de Botton και της ομάδας του The School of Life για το The Book of Life. Μουσική από την alternative rock band Destroyer.