Κατηγορίες
ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Η μοναξιά θα είναι το βάρος σου.

Τι να κάνεις αν η (πραγματική) αγάπη δεν έρθει ποτέ για σένα.

Από την αρχή την περιμέναμε.

Την αγάπη, την αντιλαμβανόμασταν ενστικτωδώς πολύ πριν γίνει πιθανότητα. Ξέραμε ότι θα είναι συνδεδεμένη με το μοναδικό συναίσθημα του να μας καταλαβαίνουν ακριβώς για αυτό που είμαστε και ότι, επιτέλους, θα υπήρχε η πιθανότητα να μιλήσουμε με κάποιον χωρίς τον κίνδυνο να κριθούμε.

Αυτή η αγάπη θα ήταν μια συνωμοσία των δυο μας απέναντι στο σύμπαν. Μια σχέση που μόνο οι ανόητοι ή οι (πολύ) προκατειλημμένοι δεν θα καταλάβαιναν ότι στην ουσία της δεν είναι παρά μια επιβεβαίωση ότι είμαστε ζωντανοί. Θα είχε να κάνει με το να σου αρέσει ο άλλος τόσο (μα τόσο!) πολύ και με την (αληθινή) αποκάλυψη, ότι ένα τέτοιο συναίσθημα μπορεί να είναι αμοιβαίο. Σε τέτοιο βαθμό που να μπορείς να κάνεις τα πάντα μαζί του. Από νωρίς περιμέναμε ότι η αγάπη θα ήταν το καλύτερο κομμάτι της ενηλικίωσης και δεν είχαμε άδικο.

Στο όνομα της αγάπης βάλαμε τους εαυτούς μας σε απίθανες καταστάσεις. Πήγαμε πιο μακριά από ότι φανταζόμασταν. Αγοράσαμε ρούχα που δεν μας ταίριαζαν. Περάσαμε απρόβλεπτα πολύ χρόνο γύρω από τα μαλλιά μας και αγχωθήκαμε αφόρητα για τις πιο μικρές ατέλειες του δέρματος μας. Ήπιαμε κοκτέιλ σε εξωτικά (επικίνδυνα) χρώματα και καταλήξαμε, τις πρωινές ώρες, σε (εξωγήινα) περίεργα μέρη της πόλης, σε κρεβατοκάμαρες – στο καλό σενάριο – που ξέραμε εξαρχής ότι δεν είναι για μας, αλλά, ίσως, θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να πετύχουμε το στόχο μας. Μετά βγήκαμε ξανά με τους ίδιους ανθρώπους που ξέραμε ότι είναι προβληματικοί γιατί δεν θέλαμε να μας χαρακτηρίσουν σαν παράξενους. Δεν ήταν πάντα σωστές οι επιλογές μας. Στην πραγματικότητα ήταν σχεδόν πάντα λάθος. Αλλά διατηρήσαμε το ηθικό μας ακμαίο με την ακλόνητη πεποίθηση ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά.

Αλλά ο χρόνος πέρασε.

Πολλές δεκαετίες είναι πίσω μας πια. Σπαταλήσαμε πολύ καιρό σε προβληματικές καταστάσεις που έμοιαζαν, αλλά απείχαν, από αυτή την αγάπη που ψάχναμε και δεν μας επέτρεψαν να βρούμε τη φωνή μας. Και κάποια στιγμή, αποδεχτήκαμε κάτι για το οποίο ακόμα τρέμουμε, αργά το βράδυ, όταν το φως της ημέρας δεν μπορεί να μας κρίνει, ότι η αγάπη, αυτή η συγκεκριμένη αγάπη που ψάχναμε, παρά τις προσπάθειες μας, δεν θα έρθει για μας. Η ζωή μας θα τελειώσει χωρίς ποτέ να ζήσουμε αυτό που τόσο επιθυμούσαμε.

Οι λόγοι ήταν πολλοί και τελείως μπανάλ.

Έχω πολύπλοκο παρελθόν, περίεργα γούστα, δεν εμπιστεύομαι εύκολα, είμαι άσχημος, πολύ χοντρός, πολύ λεπτός, δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τους σωστούς ανθρώπους, είμαι άτυχος. Και όσο και να προσπαθούμε, και η αλήθεια είναι ότι προσπαθήσαμε περισσότερο για από οτιδήποτε άλλο, δεν θα τα καταφέρουμε. Είναι μια πραγματικότητα που ποτέ δεν θα έρθει για μας.

Η συνειδητοποίηση αυτής της θλιβερής αλήθειας μπορεί να ξεκινήσει από μια ασήμαντη απογοήτευση: ένα πολλά υποσχόμενο ραντεβού που δεν εξελίχθηκε όπως θα θέλαμε ή μια γνωριμία που παρά τον αρχικό ενθουσιασμό δεν επικοινώνησε ποτέ μαζί μας. Αυτοί που σκότωσαν την ρομαντική μας περιόδο, δεν μπορούν φυσικά να φανταστούν τι επίδραση θα είχαν πάνω μας. Σίγουρα δεν επιδίωξαν να μας βλάψουν. Δεν μπορούμε να τους μισήσουμε για μια άτυχη συγκυρία και ας ήταν αυτή ακριβώς η έλλειψη επιθυμίας προς το πρόσωπό μας που οδήγησε στην επίγνωση που τώρα απειλεί την ίδια τη λογική μας.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε εβδομάδα στο email σου.


Πίσω από την κουρτίνα του μυαλού μας οι σκηνές δεν είναι όμορφες.

Ευτυχώς που η ιδιωτικότητα μας προστατεύει από σκηνικά που θα θέλαμε (γρήγορα) να ξεχάσουμε. Γιατί θα υπάρξουν στιγμές απόλυτης απελπισίας με δάκρυα, πικρόχολες απορρίψεις των πάντων, μεμψιμοιρία και κουβέντες για εκδίκηση: Δεν αντέχω άλλο, αυτό με ξεπερνά, είναι τόσο άδικο.

Τα βράδια ειδικά η ελπίδα μας εγκαταλείπει: Θα τους δείξω εγώ, θα μετανιώσουν, θα τους λείψω. Αλλά φυσικά ποτέ δεν υλοποιούμε τις απειλές μας. Ποτέ δεν κάνουμε τίποτα το ανόητο. Είναι απλά ο τρόπος που το μυαλό μας αντιμετωπίζει καθημερινά την απίστευτη διάσταση μεταξύ του τρόπου που θα θέλαμε να είναι τα πράγματα και του τρόπου που είναι. Θα συμβιβαστούμε. Είμαστε, στο τέλος της ημέρας, πλάσματα που πάντα επιβιώνουν. Θέλουμε να νομίζουμε ότι δεν ξέρουμε τον τρόπο αλλά καθημερινά αποδεικνύουμε, παρά την οργή μας, το αντίθετο. Μπορούμε να χωνέψουμε και την πιο σκληρή ετυμηγορία. Από κατασκευής, είμαστε φτιαγμένοι να αποδεχόμαστε πάντα την καλύτερη επιλογή από τις εναλλακτικές μας. Οπότε προφανώς μπορούμε να ξεπεράσουμε και αυτή την κατακλυσμική έλλειψη αγάπης. Το χάραμα έρχεται κρύο και βαρύ, αλλά και καθησυχαστικό στη σοβαρή του μονοτονία. Θα φτιάξουμε το κρεβάτι, θα παραμερίσουμε τη θλίψη και θα συνεχίσουμε τη μέρα μας.

Υπάρχουν ευτυχώς μερικά πράγματα που μας καθησυχάζουν.

Πρώτο και σημαντικότερο, η οργισμένη μας περιφρόνηση. Ένα άει γαμήσου στο σύμπαν και σε όσους πλέκουν το εγκώμιο μιας εξιδανικευμένης πραγματικότητας που δεν μας αφορά. Ύστερα είναι ένα συγκεκριμένο είδος τέχνης, που φτιάχτηκε από μεγαλοφυείς καλλιτέχνες, που πέρασαν όση μοναξιά περνάμε και εμείς, που κατάλαβαν τη θλίψη μας πριν τη μάθουμε, μάστερς στο πένθος όπως οι STRFKR, οι White Lies, ακόμα και ο πιτσιρικάς Wethan, οι οποίοι μπορούν να εκφράσουν τα ταπεινά μας συναισθήματα με όρους υπερβατικούς και να μας μυήσουν στην πιο αξιοπρεπή μορφή της θλίψης. Ήταν και αυτοί εκεί που βρισκόμαστε και μας λένε με τον πιο αφαιρετικό τρόπο “ξέρω πως νιώθεις”.

Η μοναξιά θα είναι το βάρος μας, ένα είδος πένθους που θα κουβαλάμε από την αρχή της ενήλικης ζωής μας μέχρι το τέλος. Ένα πρόβλημα που θα έπρεπε να είχε εξαφανιστεί ωστόσο είναι ακόμα εδώ. Όμως, αυτό που έμοιαζε με μια δυσάρεστη, προσωρινή φάση εξελίχθηκε στο πιο βαθιά ανθρώπινο μας χαρακτηριστικό. Επιδιώξαμε την αγάπη και αυτή δεν ήρθε. Μια συνειδητοποίηση που θα μας λυτρώσει μόλις την αποδεχτούμε με ήρεμη και ατρόμητη ειλικρίνεια.


Απόδοση βασισμένη στο If Love Never Came του The Book of Life από την ομάδα του Alain de Botton. Μουσική από τον Αμερικάνο DJ Wethan και τους STRFKR.

Κατηγορίες
ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Δεν είσαι το αφεντικό.

Πως να ξεπεράσεις μια κρίση όταν το μόνο πράγμα που ελέγχεις είναι ο εαυτός σου.

1. Κοίτα καλά στον καθρέφτη.

Είμαστε ένα ασυνήθιστο, εύθραυστο είδος σε μια γωνιά του σύμπαντος που έτυχε να έχει οξυγόνο. Η ύπαρξη μας και μόνο είναι ένα θαύμα. Δεν ήμασταν, ούτε θα γίνουμε ποτέ, οι απόλυτοι κύριοι της τύχης μας. Θα παραμείνουμε στο έλεος δυνάμεων, που δεν καταλαβαίνουμε και δεν ελέγχουμε. Είναι αναπόφευκτο: στο τέλος θα παραδοθούμε. Ας το κάνουμε απ’την αρχή με χάρη και αξιοπρέπεια.

2. Παραδέξου ότι μπορεί να χάσεις.

Σε αυτό το παιχνίδι η τράπουλα είναι εξαρχής σημαδεμένη. Είμαστε αδύναμοι μπροστά στα γεγονότα που εξελίσσονται, μπερδεμένοι παρά τους φοβερούς μας εγκεφάλους και ευάλωτοι σε κάτι τόσο μικρότερο από εμάς όπως τα μικρόβια.

3. Πέταξε ό,τι σε κρατάει πίσω.

Μας βαραίνουν και το ξέρουμε: Το κυνήγι της τελειότητας, η επιθυμία για μια ατσαλάκωτη ζωή, η πεποίθηση πως μια πορεία χωρίς σκαμπανεβάσματα είναι το κληρονομικό μας δικαίωμα. Ό,τι και να κάνουμε η ζωή θα συνεχίσει, τακτικά, να μας εκπλήσσει.

4. Μην το παίρνεις προσωπικά.

Δεν μας ξεχώρισαν, εμάς ειδικά. Τίποτα από αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο δεν γίνεται για να μας βασανίσει. Μπορεί να είμαστε τα θύματα, αλλά ποτέ δεν ήμασταν οι στόχοι.

5. Εμβάθυνε τις σχέσεις σου.

Περιβαλλόμαστε από σαστισμένους, σαν και μας, ανθρώπους, που διψούν για επαφή, και έναν πολιτισμό που χτίστηκε στη παραδοχή ότι μόνοι μας, ο καθένας, είμαστε εντελώς αναλώσιμοι. Είναι στη φύση μας να ερχόμαστε κοντά όταν όλα είναι πιο δύσκολα.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε εβδομάδα στο email σου.


6. Κάνε κάτι και για τους άλλους.

Υπάρχει ένας πιο προσιτός στόχος από την εξαντλητική επιδίωξη των προσωπικών μας φιλοδοξιών: η ανακούφιση των άλλων, έστω και προσωρινά. Οι μεγάλες κρίσεις θα μας επιτρέπουν πάντοτε να παίρνουμε αυτή την ανάσα πριν συνεχίσουμε την μοναχική μας πορεία.

7. Προετοιμάσου για το χειρότερο.

Είμαστε προγραμματισμένοι να εξοικειωνόμαστε ακόμα και με τα πιο τρομακτικά σενάρια. Ο συνεχής, αδιάλειπτος φόβος, μας φαίνεται από κάποια στιγμή και μετά απίστευτα βαρετός. Και η γαλήνη έρχεται αναπάντεχα όταν αποδεχτούμε ότι τα πράγματα μπορεί να χειροτερέψουν πολύ πριν βελτιωθούν.

8. Αξιοποίησε τα μικροπράγματα.

Για καλή μας τύχη, είμαστε προικισμένοι με πέντε αισθήσεις που ικανοποιούνται εύκολα ακόμα και με τα πιο ταπεινά ερεθίσματα. Ένα γευστικό γεύμα μπορεί να μας φτιάξει τη μέρα, μια ευχάριστη μυρωδιά μπορεί να μας αλλάξει τη διάθεση. Υπάρχει μέσα μας ένας ολόκληρος μηχανισμός για τη διατήρηση της ψυχικής μας ισορροπίας, βασισμένος στα πιο απλά υλικά. Θα αντισταθμίζει πάντα τις καταιγίδες αρνητικών συναισθημάτων αρκεί να τον ενεργοποιήσουμε.

9. Διακωμώδησε την κατάσταση.

Ας το παραδεχτούμε. Υπάρχει κάτι το ξεκαρδιστικό σε όλο αυτόν τον παραλογισμό που ζούμε. Μακάβριο ή ελαφρύ, σκοτεινό ή ανεπαίσθητο, το χιούμορ θα είναι η τελευταία μας αντίσταση.

10. Συγχώρεσε τον εαυτό σου.

Δεν θα γίνουμε ποτέ ακριβώς όπως θα θέλαμε, τόσο ήρεμοι και πλήρεις όσο ελπίζαμε, τόσο ευτυχισμένοι όσο ονειρευόμασταν. Όχι επειδή δεν προσπαθήσαμε, μόνο εμείς ξέρουμε πόσο, αλλά επειδή ήταν ελάχιστα τα πράγματα που ελέγχαμε.  Ήταν ένας ευγενής στόχος καταδικασμένος από την αρχή. Δε φταίμε και δεν πειράζει. Οι μεγάλες κρίσεις θα μας θυμίζουν ότι αυτό είναι το φυσιολογικό.

11. Αποδέξου ότι δεν είσαι το αφεντικό.

Προερχόμαστε από ένα είδος που μέσα σε μερικές χιλιάδες χρόνια κατάφερε να κατανοήσει το μυστήριο της ύπαρξης, έφτιαξε μια σειρά από φοβερές μηχανές και συνήθισε να μανατζάρει αυτή τη μικρή γωνιά του σύμπαντος. Ίσως έχει έρθει η ώρα να πάρουμε το επόμενο μάθημα: να αποδεχθούμε ότι είναι εντάξει, όταν κανείς δεν κοιτά, να αισθανόμαστε φοβισμένοι και, όταν τα πράγματα είναι τόσο δύσκολα, πολύ πολύ μικροί.


Βασισμένο στο Thoughts for the Storm του Alain de Botton και της ομάδας του The School of Life για το The Book of Life. Μουσική από την alternative rock band Destroyer.