Κατηγορίες
ΕΡΓΑΣΙΑ

Εσύ είσαι το παράδειγμα.

Πως να πείσεις έναν συνεργάτη σου να κάνει (επιτέλους) ότι υπόσχεται.

Η προσπάθεια ξεκινάει από σένα.

Η πιο δύσκολη πλευρά της δουλειάς σου δεν έχει να κάνει με τα κέρδη, τις προθεσμίες και τον ανταγωνισμό. Έχει να κάνει με την δυσκολία του να συνδιαλέγεσαι καθημερινά με αυτά τα ενδιαφέροντα αλλά ενίοτε απρόβλεπτα όντα, που λέγονται συνάδελφοί σου. Όλα ξεκινούν από το ότι για να πετύχεις τους στόχους σου σχεδόν πάντα εξαρτάσαι από αυτούς, τις υποσχέσεις και το αίσθημα ευθύνης τους.

Για να απαιτείς όμως από κάποιον να αναλάβει τις ευθύνες του για οτιδήποτε, ειδικά για τη δουλειά του, πρέπει πρώτα από όλα να τον καταλαβαίνεις στ’ αλήθεια και σε βάθος, τόσο τον ίδιο όσο και τις ιδιαίτερες συνθήκες του. 

Και με αυτή την κατανόηση στο χέρι μπορείς μετά να εκτιμήσεις αν ο άλλος θα μπορούσε ή θα έπρεπε να κάνει διαφορετικά τα πράγματα που υπόσχεται. Έτσι μόνο θα μπορείς, στη συνέχεια, να επικοινωνήσεις για την όποια απαραίτητη διόρθωση στην πορεία του αποτελεσματικά, χωρίς να τον κάνεις να κακιώσει μαζί σου ή να πληγωθεί. Και αν στην τελική δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σε αυτό που περιμένεις ή σε αυτό που σου έταξε, υπευθυνότητα από την πλευρά σου σημαίνει να έχεις το θάρρος να τον απομακρύνεις. 

Το να απαιτείς από κάποιον να αναλάβει τις ευθύνες του ξεκινά από σένα αλλά δεν μένει εκεί. Δεν σημαίνει να αναγκάζεσαι να μανατζάρεις και τις πιο μικρές λεπτομέρειες του έργου του και σίγουρα δεν απαιτεί να προσδοκάς την τελειότητά του. Δεν είναι πρακτικό να περιμένεις θαύματα από ανθρώπους που έχουν λυγίσει από τον όγκο εργασίας τους και σίγουρα δεν είναι δίκαιο.

Αλλά είναι τέτοια η ανθρώπινη φύση που αν δεν παίξεις τα χαρτιά σου σωστά, μπορεί να σε μισήσουν. Το είδος μας δεν θέλει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του και εσύ σίγουρα δεν θέλεις να χρειάζεται να είσαι αυτός που θα του τις υπενθυμίζει συνέχεια. 

Μια απλή προσέγγιση που λειτουργεί είναι να βοηθήσεις τον άλλον να καταλάβει την αξία αυτών που κάνει και τη σημασία του τρόπου που τα κάνει αλλά και τα παραδίδει, χωρίς ποτέ να τον αφήνεις στο απυρόβλητο για τις παραλείψεις του. Ακολουθεί ένας μίνι οδικός χάρτης για το πως να το πετύχεις.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε εβδομάδα στο email σου.


A. Κράτα το λόγο σου και βεβαιώσου ότι θα κρατήσει τον δικό του.

Αν συμφώνησες με έναν συνεργάτη σου ότι κάτι θα υλοποιηθεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο, φρόντισε να πάει ακριβώς με αυτόν τον τρόπο – εκτός αν συνεννοηθείς μαζί του εκ των υστέρων ότι τα πράγματα θα γίνουν τελικά διαφορετικά. Καμιά φορά θα χαθεί. Είναι φυσιολογικό. Όλοι μας προτιμάμε τις δραστηριότητες που μας αρέσουν, παρά αυτές που πρέπει να γίνουν. Αν έχει χαθεί και η προσοχή του έχει διασπαστεί, τότε οφείλεις και για τους δυο σας να τον επαναφέρεις. Αυτό εξηγεί γιατί οι τακτικές ενημερώσεις για την πρόοδο μιας οποιασδήποτε δραστηριότητας είναι τόσο χρήσιμες και σημαντικές.

Β. Αποδέξου ότι υπάρχουν δύο διαφορετικά είδη αποτυχίας και μάθε να τα ξεχωρίζεις. 

Αυτή που συνέβη επειδή ο άλλος παραβίασε τα συμφωνηθέντα και αυτή που επήλθε ακριβώς επειδή τίποτα δεν είχε συμφωνηθεί καθαρά. Δεν έχεις δικαίωμα να απαιτείς από τον άλλον να αναλάβει ευθύνες όταν δεν έχεις ξεκαθαρίσει πρώτα τις προσδοκίες σου. Ένα λάθος πρωτάρη; Να βασίζεσαι στα αυτονόητα. Η κοινή λογική δεν είναι καθόλου κοινή – να είσαι πάντα συγκεκριμένος. Και αν τέτοιες αποτυχίες συμβαίνουν συχνά να είσαι έτοιμος να παραδεχτείς ότι ίσως κάτι δεν πάει καλά με την προσέγγισή σου.

Γ. Απόφυγε με κάθε κόστος να σε ρουφήξει η “μαύρη τρύπα” της αναποτελεσματικότητας. 

Αυτή συμβαίνει όταν καλείσαι να εκτελέσεις τα καθήκοντα ενός συνεργάτη σου, ειδικά αν είσαι ο μάνατζέρ του, χωρίς να παραδέχεσαι ότι αυτό είναι πρόβλημα και για τους δυο σας αλλά και για την εταιρία. Είναι όπως όταν η δουλειά σου αρχίζει και ξεγλιστρά από τα χέρια σου. Τότε τα καθήκοντά σου αρχίζουν να επεκτείνονται σε περιοχές που καλύτερα θα ήταν να τις εκτελούσαν άλλοι.

Βλέπεις, η “μαύρη τρύπα” συμβαίνει όταν αποτυγχάνεις συστηματικά να σχεδιάσεις μια περιοχή ευθύνης με τέτοιο τρόπο ώστε να μην χρειάζεται να την εκτελείς ο ίδιος, αλλά άλλοι που είναι απόλυτα ικανοί για αυτό. Ξέρεις ότι έχεις πέσει μέσα της όταν περνάς περισσότερο χρόνο για τις υποχρεώσεις τρίτων παρά για τις δικές σου.

Δ. Να προσέχεις τους “αφελείς του γραφείου”. 

Είναι αυτοί που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά των καθημερινών καθηκόντων τους με τους ευρύτερούς σας στόχους. Είναι επικίνδυνοι γιατί δεν μπορείς να τους εμπιστευτείς. Αυτοί που καταλαβαίνουν τι σημαίνει στόχος μπορούν παράλληλα και να συνθέσουν τις σκέψεις τους. Ένας απλός τρόπος για να το τεστάρεις είναι ο ακόλουθος. Αν κάνεις μια γενική ερώτηση του τύπου “Πώς πάει ο στόχος Α;” μια καλή απάντηση θα είναι πρώτα μια γενική επισκόπηση του Α, μετά η μεγάλη εικόνα και στη συνέχεια, αν αυτό είναι αναγκαίο, μια περιγραφή της αλληλουχίας των βημάτων που έγιναν για να επιτευχθεί. Οι “αφελείς” θα αρκεστούν σε μια περιγραφή των καθηκόντων που οι ίδιοι εκτέλεσαν.

Ε. Μείνε μακριά από τη φιλοσοφία του “θεωρητικά μπορεί”. 

Πρόκειται για έναν τρόπο σκέψης που σου επιτρέπει, λανθασμένα, να υποθέτεις ότι οι άλλοι μπορούν να πετύχουν κάτι ακόμα και αν οι ίδιοι δεν ξέρουν αν μπορούν να τα καταφέρουν. Για να πετύχεις όμως οτιδήποτε πραγματικό σε αυτόν τον κόσμο, χρειάζεσαι συνεργάτες με χειροπιαστή εμπειρία και με παρελθόν επιτυχιών. Το ότι ο “Μήτσος θεωρητικά μπορεί να το κάνει” δεν θα σε βοηθήσει να κόψεις το νήμα.

Όλα αρχίζουν από σένα.

Οι συνεργάτες σου μπορούν να είναι η πηγή των μεγαλύτερων ευχαριστήσεων και θριάμβων σου. Αναπληρώνουν τις αδυναμίες σου, μεγεθύνουν τις ικανότητες σου και πολλαπλασιάζουν την ενέργειά σου. Το να δουλεύεις όμως αποτελεσματικά μαζί τους δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε αυτονόητο. Απαιτεί να επικοινωνείς καθαρά και αποφασιστικά, να καταλαβαίνεις και να παραδέχεσαι τις αδυναμίες σου, να έχεις έλεγχο στα συναισθήματά σου και πάνω από όλα να είσαι ο ίδιος υπεύθυνος.


Απόδοση βασισμένη στο βιβλίο Principles: Life & Work του Ray Dalio. Ο Dalio είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους επενδυτές του κόσμου και ιδρυτής του hedge fund Bridgewater Associates. Η μουσική είναι (appropriately της ίδιας χρονιάς) από τους Νεοϋορκέζους rock band LCD Soundsystem, που δεν υπάρχουν πια.

Κατηγορίες
ΕΡΓΑΣΙΑ

Ο αναπάντεχος σεβασμός.

Πως να αξιολογήσεις ένα συνάδελφο που ξαφνικά σε… χωνεύει.

Το έχεις δει το έργο.

Πρόσφατα ξεκίνησες μια νέα δουλειά και – φυσικά – υπάρχει ένας συνάδελφος που δεν σε χωνεύει. Ή κάποιος καινούργιος προστέθηκε στην ομάδα σου που σου κάνει τη ζωή δύσκολη – Θεέ μου! ο μάνατζερ σου. 

Ομολογουμένως δεν είναι υπερβολικά επιθετικοί – αν και οι μικρές κακίες πάνε και έρχονται – ούτε καν πρακτικά αγενείς. Αλλά σε κάνουν να νιώθεις ότι δεν πιστεύουν σε σένα. Υπάρχει κάτι το αδιόρατα απωθητικό ή λίγο παγωμένο στους τρόπους τους. 

Δεν προσέχουν όταν παρουσιάζεις τη δουλειά σου, τα email τους έχουν πάντα μια δεύτερη, προσβλητική ανάγνωση, δεν ζητάνε ποτέ τη γνώμη σου εκτός αν η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Και κάποια στιγμή τους είδες να γελάνε στο διάδρομο και ήσουν σίγουρος ότι γέλαγαν μαζί σου.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε εβδομάδα στο email σου.


Τώρα όμως το χαμόγελο τους είναι ειλικρινές. 

Τους ενδιαφέρει η οπτική σου. Χαίρονται που είσαι στη ομάδα τους. Όταν πιέζονται ζητούν τη βοήθειά σου. Το ωραίο της ιστορίας είναι ότι η απαίσια εικόνα που είχες χτίσει για αυτούς διαλύεται σιγά σιγά. 

Αρχικά τους είχες ταξινομήσει σα φρικτά ακοινώνητους, χωρίς τρόπους, όρια και ηθικούς φραγμούς. Αλλά ξαφνικά σου είπαν κάτι προσωπικό – ίσως ότι θέλουν να αλλάξουν σπίτι, ότι ανακαινίζουν το μπαλκόνι, ότι τους ενδιαφέρει η κηπουρική και θα ήθελαν τόσο πολύ να κάνουν ένα μακρύ ταξίδι. 

Και τις τελευταίες μέρες σου εμπιστεύτηκαν ότι ανησυχούν πως μπορεί να έχουν παρερμηνεύσει τη σχέση με το αφεντικό τους (μπορεί να μην τους λατρεύει όσο φαντάζονταν) ή πως οι νέες πανάκριβες προσλήψεις δεν είναι τόσο πολλά υποσχόμενες όσο φαντάζονταν. 

Επί της ουσίας, είναι έτοιμοι να σου πουν κάτι εξαιρετικά προσωπικό. 

Κάτι που δείχνει πόσο ευάλωτοι είναι και που θα μπορούσες να το χρησιμοποιήσεις εναντίον τους. Ωστόσο βαθιά μέσα τους ξέρουν ότι ποτέ δεν πρόκειται να το κάνεις. Είχες δει μόνο μια πλευρά τους, αλλά τώρα συνειδητοποιείς ότι έχουν πολλές περισσότερες. Κατά βάθος είναι γλυκοί.

Και τώρα πια δεν κρατάς κακία για την δυσκοίλια (στην καλύτερη περίπτωση) συμπεριφορά τους. Δεν ήθελαν να είναι κακοί μαζί σου. Απλά (ελπίζεις) ήταν πολύ επιφυλακτικοί. 

Ξέρεις ότι είσαι ένας καλός, ικανός και αφοσιωμένος συνάδελφος. 

Αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν ξεκάθαρο από την αρχή και για αυτούς. Ήθελαν πρώτα να δουν ότι μπορούν να βασιστούν σε σένα όταν τα πράγματα είναι δύσκολα. Χρειαζόταν να πειστούν ότι μπορείς να κάνεις δουλειά υψηλού επιπέδου ή ότι μπορείς να αναλάβεις πρωτοβουλία όταν απαιτείται.

Ο λόγος που αξίζει η καλή θέληση απέναντί σου είναι επειδή απέδειξες ότι μπορούν να σε εμπιστευτούν. Η αποδοχή τους είναι ένα (σημαντικό, παραδέξου το) μέτρο για την εξέλιξή σου. Ο καθένας μας αξιολογείται πριν γίνει αποδεκτός.

Φυσικά και θα λάτρευες να ήταν ο άλλος ζεστός και καλοσυνάτος από την αρχή. 

Είναι πειρασμός να ενοχλείσαι όταν οι άλλοι δεν ενθουσιάζονται μαζί σου τη στιγμή που σε γνωρίζουν. Αλλά με το χρόνο μαθαίνεις ότι για να σε καταλάβουν πρέπει πρώτα να δουν τι είσαι ικανός να κάνεις. Και αυτό, όπως και να το κάνεις, αξίζει το σεβασμό σου.


Ελεύθερη απόδοση βασισμένη στο εξαιρετικό Small Pleasures του The School Of Life. Η μουσική είναι ένα απίθανο κομμάτι από το ολοκαίνουργιο άλμπουμ των τρομερών Άγγλων Hot Chip.

Κατηγορίες
ΕΡΓΑΣΙΑ

Οι αναπάντεχες αρετές του κουτσομπολιού (στο γραφείο).

Πως μια κουβέντα στα όρθια βοηθά να αρχίσεις να καταλαβαίνεις τους δίπλα σου καλύτερα.

Υπάρχει μια γενίκευση που μπορείς να διακινδυνεύσεις.

Οι συνάδελφοι σου είναι – άπαπα – δύσκολοι. Κάνουν υπερβολική φασαρία για μικροπράγματα ή το κρατάνε συνέχεια ραμμένο. Δεν ακούν ή μιλάνε ασταμάτητα. Καθυστερούν να παραδώσουν ή βιάζονται να κάνουν τα πάντα. Εξοργίζονται εύκολα ή είναι εντελώς αναίσθητοι. Μαχαιρώνουν πισώπλατα ή κάνουν αδικαιολόγητες γλύκες. Πανικοβάλονται με ασημαντότητες ή τίποτα δεν τους αγγίζει. Και αυτά για να ξεκινήσουμε.. 

Το πιθανότερο είναι να μην είσαι ο μόνος με τα προβλήματα που προκαλεί αυτή η κατάσταση. Υπάρχουν πολλές λύσεις αν χαλάσει ο υπολογιστής σου, ελάχιστές όμως αν αυτοί με τους opo;ioyw συνεργάζεσαι διαταράσουν καθημερινά την ψυχική σου ηρεμία. Μέσα στην απόγνωση, βρίσκεις παρηγοριά: αρχίζεις να κουτσομπολεύεις. Όχι κακοπροαίρετα. Βρίσκεις ένα σύμμαχο κάπου στην ομάδα σου με τον οποίο ανά τακτά διαστήματα αποφορτίζεις όλη τη συσσωρευμένη λύπη για τη συμπεριφορά των συναδέλφων σου.

Το πρόβλημα με το κουτσομπολιό στο γραφείο δεν είναι ότι συμβαίνει, αλλά το ότι κανείς δεν το παίρνει αρκετά σοβαρά.

Κουτσομπολεύεις για να ξεθυμάνεις από τον πόνο σου αλλά και από την απελπισία της πραγματικότητας ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα το θετικό για να αλλάξεις αυτή τη δυναμική. Το πολύ πολύ να επισημάνεις το πρόβλημα με μια γερή δόση ειρωνείας και να αναστενάζεις όταν πίνεις καφέ με το φίλο σου σε μια σκοτεινή γωνιά του γραφείου. Το κουτσομπολιό μοιάζει με ακόμα μια ήττα. Δεν σου δίνει ελπίδα ότι θα σε απαλλάξει από το καθημερινό βασανιστήριο ούτε βελτιώνει τις σχέσεις στο γραφείο.

Παραταύτα το κουτσομπολιό είναι πολύ πιο ενδιαφέρον και σημαντικό από ότι φαίνεται σε πρώτη όψη.

Πρώτον δίνει απλόχερα εξαιρετικές πληροφορίες για το τι πάει στραβά σε μια εταιρία και πως μπορεί κάποιος με μικρές παρεμβάσεις να διορθώσει. Δεύτερον και σημαντικότερο, παρά τον αόριστο και γενικόλογο χαρακτήρα του, αγγίζει καθημερινά κομβικά ζητήματα. Το κουτσομπολιό σου περιστρέφεται γύρω από θεμελιώδεις ιδέες της ψυχολογίας του γραφείου. Όταν κουτσομπολεύουμε εμμέσως πλην σαφώς μιλάμε για την επικοινωνία, την εμπιστοσύνη, την αυτοεκτίμηση, την κατανόηση των άλλων, την αυτογνωσία, το σεβασμό και τη δημιουργικότητα. Μπορεί να μην χρησιμοποιείς ακριβώς αυτούς τους όρους. Μπορεί οι ιστορίες σου να κολλάνε σε συγκεκριμένους ανθρώπους και να κατακρίνουν αμείλικτα τις αδυναμίες τους. Στην πραγματικότητα όμως επισημαίνεις τις πάμπολλες αποτυχίες της συναισθηματικής ανάπτυξης των γύρω και του εαυτού σου.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε βδομάδα στο email σου.


Δεν είναι τόσο δύσκολο.

Αρκεί να καταλάβεις τη χρησιμότητά του κουτσομπολιού και να ξεκινήσεις να αναλύεις τα πραγματικά ψυχολογικά θέματα που υποβόσκουν κάτω από τα καυστικά σχόλια σου. Θα περάσεις έτσι από απλές ειρωνικές περιγραφές ανθρώπων που τόσο σε ενοχλούν, στην αναγνώριση μερικών πιο βασικών θεμάτων που αφορούν την ίδια τη συναισθηματική (σου και τους) υπόσταση.

“Ξέχασε” ότι σε εμποδίζει.

Μέρος αυτού που σε αποθαρρύνει από το να εμβαθύνεις στην ψυχολογία των συναδέλφων σου είναι η βαθιά ριζωμένη αντίληψη ότι το γραφείο είναι ένας αυστηρά “επαγγελματικός” χώρος. Με αυτό εννοούμε ένα μέρος που δεν έχουν χώρο οι συναισθηματισμοί. Ένα χώρο που αφήνεις την προσωπική ζωή πίσω σου, εκτελείς τα καθήκοντά σου με ακρίβεια μηχανής και μετά επιστρέφεις στην υπόλοιπη ζωή σου.

Αν και σήμερα θεωρείται αδιανόητο το να μην συζητάς θέματα που αφορούν την ψυχολογία σου με το δεσμό σου ή τους φίλους σου, υπάρχει μια κοινωνική απαίτηση το γραφείο να είναι μια πιο απλή αρένα. Εδώ οι δυσκολίες και οι λύπες της ζωής δεν πρέπει να σε αγγίζουν. Άπαξ και βρίσκεσαι στη θέση σου μέσα στο κουβούκλιό σου (ή πίσω από την κάμερα του Zoom), δεν μπορείς πια να κλάψεις ή να πανικοβληθείς, να δεις τους συναδέλφους σου με τρόμο ή ζήλια, να επικεντρωθείς σε κάποιον άλλο και όχι στη δουλειά ή να διαταρράξεις με οποιοδήποτε τρόπο την εργασιακή ροή με τους ψυχαναγκασμούς και τις ιδιορυθμίες σου.

Παρόλα αυτά ποτέ δεν θα καταφέρνεις να είσαι τόσο ψύχραιμος και νηφάλιος. Οι κρίσεις, τα πάθη, οι νευρώσεις, οι ζήλιες θα σε συνοδεύουν και στο γραφείο. Όπως και όλοι μας ανεξαιρέτως δεν θα γίνεις ποτέ ο ιδανικός επαγγελματίας που ονειρευόσουν. Όσο και να προσπαθήσεις δεν θα καταφέρεις να ξεχωρίσεις την τόσο πολύπλοκη, απαιτητική φύση σου από το συγκρατημένο, νηφάλιο ρομπότ που περιμένουν να είσαι στη δουλειά. Και αυτό είναι εντάξει.


Απόδοση βασισμένη στο πολύ χρήσιμο How to Get On With Your Colleagues του The School of Life. Η μουσική είναι (ένα απίθανο ποίημα) της Γαλλικής electronic music band Μ83.

Κατηγορίες
ΕΡΓΑΣΙΑ

Είσαι στη λάθος δουλειά.

Πως να παρηγορηθείς όταν όλα σου λένε ότι είναι ώρα να αλλάξεις – επιτέλους – καριέρα.

1. Ήταν δύσκολο να διαλέξεις.

Το 1700, στη Δυτική Ευρώπη, υπήρχαν μόλις 400 διαφορετικά επαγγέλματα. Σήμερα, υπάρχουν 500,000. Θα ήταν πραγματικά περίεργο αν δεν δυσκολευόμασταν τόσο να διαλέξουμε τι στο καλό θέλουμε να κάνουμε με τη ζωή μας.

2. Δεν είσαι ο μόνος με αυτό το πρόβλημα.

Όπως συμβαίνει και με τις σχέσεις, προκαλεί τρομερή ανακούφιση, χωρίς καμία ένδειξη ότι είσαι κακός άνθρωπος, το να ξέρεις ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, λίγο πολύ, δεν είναι ευχαριστημένοι με τις δουλειές τους. Αυτή η γνώση, το ότι και άλλοι υποφέρουν, είναι από μόνη της μια πολύ αξιοπρεπής παρηγοριά για τη θέση που βρίσκεσαι.

3. Έπεσες στην παγίδα.

Το νόημα της ζωής σήμερα είναι το να μπορούμε να εκφράζουμε τα πιο βαθιά μας ενδιαφέροντα με έναν τρόπο που οι άλλοι να βρίσκουν χρήσιμο, και αυτό μαγικά να οδηγεί στο να βγάζουμε αρκετά χρήματα για να ζούμε την καλή ζωή. Τι όμορφο που ακούγεται και πόσο πονηρό είναι!

Για να καταλάβεις, μόλις τον τελευταίο αιώνα αποπειραθήκαμε όχι μόνο να βγάζουμε χρήματα από την εργασία μας αλλά – τι παράδοξο – να βρίσκουμε σε αυτή και την απόλυτη ευτυχία. Δεν χρειάζεται να σου πούμε πόσο περίεργη θα ακουγόταν αυτή η ιδέα στους προγόνους μας, μην πας μακριά ακόμα και στους παππούδες σου. Φαντάσου πόσο μάλλον στους αριστοκράτες που δεν σήκωναν δάχτυλο και την εργατική τάξη της εποχής που πάλευε για να μπορεί να κάνει ακριβώς το ίδιο. Η ίδια η ιδέα ότι η δουλειά θα πρέπει να σε κάνει ευτυχισμένο είναι ιδιοφυής, αλλά, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι και κακόβουλη, ανακάλυψη της ανεπάγγελτης πλουτοκρατίας.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε βδομάδα στο email σου.


4. Υποτίμησες τα ταλέντα σου.

Πολλοί από μας πιστεύουν – και αυτό κάνεις τις κρίσεις ταυτότητας πολύ χειρότερες – ότι οι δεξιότητες μας δεν είναι πραγματικές αν 1. Δεν μας βοηθάνε να βγάζουμε – πολλά – χρήματα, 2. Δεν τις αξιοποιούμε συνέχεια και ανελέητα στην καθημερινότητα μας, 3. Αφορούν μόνο τα χόμπι μας. Τέτοια δόγματα σηκώνουν πολύ συζήτηση.

5. Τώρα, πάρε μπρος με μικρά βήματα.

Πολύ συχνά μένουμε σε δουλειές που μας κάνουν δυστυχισμένους γιατί είμαστε κολλημένοι με την αντίληψη ότι η όποια αλλαγή επαγγελματικού προσανατολισμού πρέπει να είναι θεαματική, σνομπάροντας έτσι τη σταδιακή εξέλιξη. Αν όμως παρατηρήσουμε καλύτερα αυτούς που θαυμάζουμε επαγγελματικά θα δούμε πολλά παραδείγματα όπου μια εντελώς καινούργια καριέρα ξεκίνησε από κάτι τόσο ταπεινό όσο ένα απογευματινό εκπαιδευτικό μάθημα μόλις μια φορά την εβδομάδα.

6. Φιλοσόφησέ το.

Αξίζει τον κόπο να θυμηθείς λίγο τα παιδικά σου χρόνια, τότε που έβρισκες ευχαρίστηση σε μικροπράγματα χωρίς τα δύο μεγαλύτερα άγχη της ενήλικης ζωής: την ανάγκη για χρήματα και την επιθυμία για κύρος. Στα πενήντα σου επιτυχία μπορεί, με επιφύλαξη, να σημαίνει πως μπορείς να αντιμετωπίζεις τη ζωή όπως στα πέντε σου.

7. Πάνω από όλα, μην σνομπάρεις τις ιδέες σου.

Τέλος, βρες έμπνευση για το επόμενο βήμα επανεξετάζοντας και τις πιο παράδοξες ιδέες σου. Μπορεί να μην ήταν τελικά τόσο εξωφρενικές ή απραγματοποίητες. Άκου και τον μεγάλο φιλόσοφο Emerson που έλεγε ότι “στο μυαλό μιας ιδιοφυίας βρίσκουμε συχνά τις δικές μας παραμελημένες ιδέες”. Κάτι ήξερε.


Απόδοση βασισμένη στο I’m in the wrong job του εντυπωσιακού The School of Life. Η μουσική είναι μια συνεργασία του Ισραηλινού DJ Moscoman με το Αγγλικό indie pop band Teleman.