Κατηγορίες
ΚΥΚΛΟΣ 2 - ΣΧΕΣΕΙΣ

Είσαι μόνος. Και είναι ΟΚ.

Γιατί η εργένικη ζωή είναι το μυστικό μιας καλής σχέσης.

Νίκος Κακαβούλης


Θες να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα; Άκουσέ το σε αφήγηση από τη Νανά Τσούμα.

(Spotify, Google Podcasts, Apple Podcasts)


Έχω εμπλακεί σε πολλές (πολλές!) ρομαντικές σχέσεις στο παρελθόν, τα τελευταία χρόνια όμως απολαμβάνω όλο και περισσότερο το να είμαι εργένης. Μάλιστα, όχι μόνο με ευχαριστεί αυτή η αποχή από τη δέσμευση, αλλά και με ανακουφίζει από τους ασφυκτικούς περιορισμούς της. Οι φίλοι μου πάλι δεν συμμερίζονται αυτόν τον όψιμο ενθουσιασμό με τη ανεξαρτησία. Πιστεύουν ότι οι σχέσεις απαιτούν εξάσκηση και φοβούνται ότι, με τον καιρό, θα ξεχάσω ακόμα και τα βασικά και θα μείνω για πάντα μόνος. Έχουν δίκιο;

– Ανώνυμος

Μια οπτική που τρομάζει.

Χρόνια ερευνών από ψυχολόγους και μπόλικης λαϊκής σοφίας μας έχουν μάθει ότι δεν υπάρχει σημαντικότερο για μια ευτυχισμένη σχέση από το να μπορείς να περνάς καλά ακόμα και χωρίς τον σύντροφό σου. Μόνο με αυτή την νηφαλιότητα που φέρνει η ανεξαρτησία από έναν τρίτο μπορείς να βρεις αυτόν με τον οποίο αληθινά ταιριάζεις.

Κι όμως η κοινωνία μας αντιστέκεται σθεναρά σε αυτή τη θεωρία. Η εργένικη ζωή παρουσιάζεται σαν μια καταθλιπτική κατάσταση, παρά τη θέλησή μας και σε κάθε περίπτωση σαν κάτι που οφείλει να είναι προσωρινό. Η παραδοχή ότι κάποιος προτιμά ή χρειάζεται να είναι μόνος, ίσως για μεγάλα χρονικά διαστήματα, τρομοκρατεί έναν κόσμο με στρατιές από δυστυχισμένα ζευγάρια που για να επιβιώσουν χρειάζονται συνεχή επιβεβαίωση ότι έχουν πάρει το σωστό δρόμο. Σε έναν τέτοιο κόσμο, οι διαφημίσεις – σε μια συνωμοσία εναντίον μια ανεξάρτητης ζωής – βομβαρδίζουν καθημερινά με χαρωπά ζευγάρια που περπατούν χέρι χέρι σε εξωτικές παραλίες υπενθυμίζοντας τι χάνουν οι εργένηδες, ενώ ακόμα και το πιο μικρό εστιατόριο κοιτά με μισό μάτι όσους τρώνε μόνοι. 

Καρβέλια ονειρευόμαστε.

Δυστυχώς, είναι ακριβώς αυτό το επίκτητο συναίσθημα ανεπάρκειας, που η κοινωνία τόσο μεθοδικά καλλιεργεί, που θολώνει τη σκέψη μας όταν έρχεται η ώρα να εμπλακούμε συναισθηματικά με κάποιον. Ο πεινασμένος, θα φάει οτιδήποτε. Έτσι καταλήγουμε να τρέχουμε με την πρώτη ευκαιρία στα μπαρ (ή στο Tinder) για να βρούμε αυτόν τον τύπο της συντροφίας που μας κάνει να απορούμε με τον εαυτό μας το επόμενο πρωινό. Το καλό της ιστορίας είναι ότι κάθε γκάφα είναι ένα μικρό μάθημα. Και με τον καιρό συνειδητοποιούμε ότι μια αταίριαστη σχέση είναι πιο μοναχική ακόμα και από την εργένικη ζωή την ίδια.

Η πρόκληση μιας περιόδου χωρίς ρομαντικές σχέσεις, είναι ότι μας φέρνει κατάμουτρα με το τι μπορεί να σημαίνει, και κατα πόσο φυσιολογική την κρίνουμε (η “κανονικότητα” είναι άλλο ένα νεφελώδες κόνσεπτ της κοινωνίας μας). Οι πιο τυχεροί από εμάς μπορούν να την αξιολογήσουν σαν ένα απαραίτητο διάλειμμα από μια εξαιρετικά απαιτητική καθημερινότητα. Άλλοι όμως την αντιλαμβάνονται σαν απόδειξη ότι κατα βάθος είναι ανεπαρκείς ή απλά αδιάφοροι για τους άλλους.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν.


Μια απαραίτητη αλλαγή στη νοοτροπία.

Το να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε για το τι στα αλήθεια σημαίνει το να είσαι εργένης δεν είναι απλό αλλά ούτε ακατόρθωτο. Πολλές φορές αρκεί απλά να αγνοήσουμε αυτή την τσιριχτή φωνή στο κεφάλι μας, που μας λέει ότι η κατάστασή μας δεν ήταν από επιλογή. Αν δεν σε νοιάζει με ποιον είσαι, δεν είσαι ποτέ μόνος. Αλλά μας νοιάζει και βαθιά. Ο επιλογή του λάθος συντρόφου μας κατατρώει καθημερινά με την ανειλικρίνεια της, και είναι φρικτά πιο ψυχοφθόρα από την ηρεμία που φέρνει η μοναχικότητα. Το να είμαστε εργένηδες δεν σημαίνει ότι μας έχει απορρίψει ο κόσμος. Αντίθετα δείχνει ότι είχαμε τα κότσια να ρίξουμε μια νηφάλια ματιά στις επιλογές μας και αποφασίσαμε με καθαρό μυαλό να τις απορρίψουμε. 

Όχι μόνο αυτό. Χρειάζεται και να συνεκτιμήσουμε σοβαρά πόσος χρόνος χρειάζεται για να βρεθεί ο σωστός σύντροφος. Δεν ψάχνουμε για τον πρώτο τυχόντα. Ο ιδανικός υποψήφιος είναι όσο δυσεύρετος όσο μια ιδανική δουλειά ή το ιδανικό σπίτι. Παίρνει χρόνια να τον ανακαλύψουμε. Οι προσδοκίες μας οφείλουν να είναι ρεαλιστικές.

Έρχεται με εγγύηση καλής λειτουργίας.

Δεν υπάρχει καλύτερη προσέγγιση για μια επιτυχημένη σχέση από τη γνώση ότι μπορούμε και μόνοι μας καλά. Δεν μας αρκεί να βρούμε κάποιον που θα μας βοηθά στο πλυντήριο ή θα μας κάνει παρέα τα βράδια της Κυριακής. Αναγνωρίζουμε ότι χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στη ζωή μας και αυτό μας χαρίζει μια υπερδύναμη: Το να ξεσκαρτάρουμε γρήγορα και ανώδυνα τις – αναπόφευκτες – κακές επιλογές που η ζωή φέρνει στο δρόμο μας.

Ας μην γελιόμαστε. Το να είμαστε σε σχέση δεν μπορεί ούτε πρέπει να σημαίνει ότι θα εξαρτόμαστε πλήρως από κάποιον άλλο για να ικανοποιήσουμε τις βασικές μας, βαθιά ανθρώπινες, ανάγκες. Η εμπειρία στο πως να ανθίζουμε χωρίς να παρασιτούμε, μας κάνει λιγότερο απαιτητικούς, πιο λογικούς, και μας χαρίζει την ηρεμία να βρούμε τι πραγματικά αναζητούμε.

Τίποτα δεν προβλέπει καλύτερα την πιθανότητα να πετύχουμε μια λειτουργική σχέση από την ικανότητα να βλέπουμε κατάματα και ατρόμητα τη μοναχικότητα. Υπάρχει πολύ σοφία στη γνώση ότι η εξάσκηση στην εργένικη ζωή είναι η προϋπόθεση για μια νηφάλια επιλογή αυτού με τον οποίο θα περάσουμε τη ζωή μας. 

Οπότε μπορείς να πάρεις μια βαθιά ανάσα. Είσαι στο σωστό δρόμο.


Βασισμένο στο The School of Life. Μουσική από τη συνεργασία των Gorillaz με τους Tame Impala.

Κατηγορίες
ΣΧΕΣΕΙΣ

Απλά μαθήματα ανεκτικότητας.

Γιατί να συνεχίσεις να συναναστρέφεσαι με κάποιον του οποίου τις (πολιτικές) απόψεις μισείς.

Νίκος Κακαβούλης


Θες να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα; Άκουσέ το σε αφήγηση από τη Νανά Τσούμα.

(Spotify, Google Podcasts)


Είμαι σε μια παρέα που ασπάζεται τα πολιτικά άκρα. Ο καλύτερος φίλος μου, ειδικά, μοιάζει να έχει ξεφύγει τον τελευταίο χρόνο από τον κόσμο της λογικής και της ηθικής. Οι απόψεις του ποικίλουν από γραφικές μέχρι εγκληματικές καθώς, αν εφαρμοστούν, θα στερήσουν θεμελιώδη δικαιώματα από πολλούς, ακόμα και από μένα. Όταν είμαστε μαζί αποφεύγουμε τις πολιτικές συζητήσεις και περνάμε όμορφα. Αλλά καθώς τα social media του γίνονται όλο και πιο επιθετικά (ωστόσο με επιχειρήματα οφείλω να ομολογήσω), είμαι σε δίλημμα για το αν πρέπει να συνεχίσω τη σχέση μαζί του. Είμαι υποκριτής που έχω φίλο κάποιον που βρίσκω τις προσωπικές του πολιτικές πεποιθήσεις τόσο ηθικά εμετικές;

– Ανώνυμος

Ένα θέμα που υπήρχε από την αρχή.

Τις πρώτες μέρες του είδους μας, οι άνθρωποι για να επιβιώσουν στην αγέλη, περιόριζαν τις επαφές τους με όσους μοιράζονταν την ίδια οπτική. Η μεγάλη πολιτική απόφαση ήταν σε ποιό μέρος θα κυνηγήσουν. Η αποφυγή των συγκρούσεων για το θέμα δεν ήταν φιλοσοφική. Ήταν θέμα επιβίωσης. Οι διαφορετικές απόψεις απειλούσαν το ίδιο το δικαίωμα στη ζωή για τα μέλη της.

Σήμερα εξακολουθούμε να φτιάχνουμε ομάδες οργανωμένες γύρω από την επιβίωσή μας πάνω σε ένα τύπο οργάνωσης που μας φαίνεται ότι διαρκώς αυξάνεται. Η πραγματικότητα είναι πολύ μπανάλ: παραμένει ακριβώς ο ίδιος από την αρχή.

Ο φίλος σου υιοθετεί τις απόψεις της δικής του αγέλης, του κοινωνικού, εργασιακού και οικογενειακού του κύκλου. Αυτές και η αμέριστη αποδοχή τους, όπως συμβαίνει πάντα στις φυλές όλων των ειδών, έχουν σημασία. Είναι απόδειξη της ιδιότητας ως μέλους και προϋπόθεση για την αποδοχή από τους άλλους, που τόσο δραματικά απαιτείται.

Δεν αποκλείεται κάποιες από τις απόψεις του να προέκυψαν μετά από σοβαρή σκέψη, αλλά αντικειμενικά είναι απίθανο να μπορεί να επιχειρηματολογήσει αποτελεσματικά για όλες του τις ιδέες μπροστά σε ένα κοινό που δεν είναι εξοικειωμένο με αυτές πλην όμως έχει ανοιχτό μυαλό. Έτσι είναι η φύση των φυλών. Πρώτα πρέπει να πιστέψεις και μετά να το ψάξεις.

Δεν είστε τόσο διαφορετικοί όσο νομίζεις.

Το θέμα εδώ είναι ότι το ίδιο ισχύει κατά πάσα πιθανότητα και για σένα, που φαίνεται ότι έχεις εξίσου ισχυρές πεποιθήσεις για το σωστό και το λάθος. Όπως δείχνουν πανεπιστημιακές έρευνες με συντριπτικό τρόπο το πιθανότερο είναι πως ούτε κι εσύ τις απέκτησες μετά από βαθύ στοχασμό. Η ταυτότητα προηγείται της ιδεολογίας: Το “ποιος είσαι” καθορίζει τι πιστεύεις και όχι το ανάποδο.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν.


Η κατανόηση δεν είναι υποκρισία.

Από μία άποψη είστε σύμμαχοι: είστε και οι δύο δεσμευμένοι, ως πολίτες, να συμμετέχετε στη διακυβέρνηση της δημοκρατίας μας, ακόμα και αν πιστεύεις ότι η ιδεολογία του φίλου σου την απειλεί. Έχετε συμφέρον να κατανοήσετε, όσο αυτό είναι δυνατό, την άλλη φυλή, να καταλάβετε τι πιστεύουν τα μέλη της και (στο βαθμό φυσικά που υπάρχουν λογικά επιχειρήματα) για ποιο λόγο. Αυτό λύνει και το ηθικό σου δίλημμα.

Η βασική αρχή της δημοκρατίας είναι ότι δεν παραπαίει όταν διαφωνούμε, αλλά όταν χάνουμε το ενδιαφέρον ή κουραζόμαστε να προσπαθούμε να κατανοήσουμε την άποψη των άλλων και στεκόμαστε μόνο στο να προσπαθούμε να τους πείσουμε για τα δικά μας επιχειρήματα και πιστεύω.

Ας είμαστε ειλικρινείς.

Αν δεν απολάμβανες την παρέα με αυτό το άτομο, δεν θα αναρωτιόσουν αν μπορείς να συνεχίσεις να το κάνεις. Κι όμως βλέπεις μόνο δύο επιλογές: να ανεχτείς τις διαφορετικές απόψεις και να…. σιωπήσεις ή να ξεκόψεις για πάντα. Υπάρχει και μια τρίτη φιλική επιλογή: Κράτησε την σχέση και αρχίστε να μιλάτε ανοιχτά χωρίς προσβολές. Είναι εντυπωσιακά τα αποτελέσματα ακόμα και αν καμία άποψη δεν αλλάξει.

Όταν κόβουμε την επαφή με τους αγαπημένους μας ανθρώπους λόγω των πεποιθήσεών τους, έχουμε πρώτοι εγκαταλείψει μια θεμελιώδη αρχή για μια οποιαδήποτε σχέση: την κοινή “διακυβέρνηση” της σχέσης και όχι μόνο από εμάς και τη φυλή μας. Ένα μάθημα ανεκτικότητας που τις περισσότερες φορές μπορεί να βοηθήσει.


Βασισμένο στη στήλη The Ethicist του φιλόσοφου Kwame Anthony Appiah για τους The New York Times. Μουσική από τον ράπερ Kid Cudi σε συνεργασία με τους MGMT και Ratatat.

Κατηγορίες
ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Οι (λίγο) στριμμένοι κερδίζουν.

Γιατί η προσωπικότητα προστατεύει το πολυτιμότερο σου εργαλείο, τον εγκέφαλό, και τι μπορείς να κάνεις γι’ αυτό.

Νίκος Κακαβούλης


Θες να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα; Άκουσέ το σε αφήγηση από τη Νανά Τσούμα.


Μην είσαι και (τόσο) ευγενικός, αν θέλεις να προστατεύσεις το μυαλό σου.

Σήμερα θα αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο, ξεκινώντας από τα βασικά. Το Alzheimer θα το έχεις ακούσει. Είναι η κύρια αιτία της άνοιας στους ηλικιωμένους (αλλά και σε κάποιους άτυχους νεότερους). Σύμφωνα με τον ιατρικό της ορισμό, πρόκειται για μια νευροεκφυλιστική ασθένεια που προκαλείται από τη μη αναστρέψιμη καταστροφή των νευρωνικών δικτύων σε ορισμένες δομές του εγκεφάλου που επηρεάζουν τη μνήμη. Αν και είναι γνωστοί ορισμένοι παράγοντες κινδύνου, όπως η υπέρταση ή ο διαβήτης, έχει αρχίσει και αποκαλύπτεται ο πιθανός ρόλος των μη βιολογικών παραγόντων.

Εδώ είναι το ζουμί. 

Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Γενεύης απέδειξαν, μέσω απεικονιστικών μεθόδων του εγκεφάλου και ψυχογνωστικών αξιολογήσεων, σε μια στατιστικά σημαντική ομάδα ηλικιωμένων, ότι ορισμένα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας προστατεύουν τις δομές του εγκεφάλου απέναντι σε αυτόν τον νευροεκφυλισμό. Μεταξύ αυτών, τα άτομα που είναι λιγότερο ευχάριστα (για να το πούμε ευγενικά) αλλά με μια φυσική περιέργεια και λίγο κονφορμισμό φαίνεται ότι συντηρούν τις περιοχές του εγκεφάλου που τείνουν να χάσουν όγκο, τόσο στην κανονική γήρανση όσο και στη νόσο του Αλτσχάιμερ. Αυτά τα αποτελέσματα, που δημοσιεύτηκαν στο έγκυρο ιατρικό περιοδικό Neurobiology of Aging, υπογραμμίζουν τη σημασία της προσωπικότητας σε νευροψυχιατρικές διαταραχές και ανοίγουν το δρόμο για πιο ακριβείς στρατηγικές πρόληψης κατά της άνοιας. Είναι μια μικρή επανάσταση.

Για δεκαετίες οι ειδικοί του Αλτσχάιμερ προσπαθούσαν ανεπιτυχώς να βρουν μια θεραπεία. 

Ο στόχος ήταν να αναπτύξουν θεραπευτικά εμβόλια που θα μπορούσαν να αποκαταστήσουν την εγκεφαλική βλάβη που προκαλείται από τη συσσώρευση αμυλοειδούς – μια μικρής ύπουλης πρωτεΐνης που, σε μεγάλο αριθμό, είναι επιβλαβής για το κεντρικό νευρικό σύστημα – και την επακόλουθη καταστροφή των νευρώνων. 

Αυτή η μελέτη αλλάζει τα δεδομένα. Μια ολοκαίνουργια οδός ανοίγεται για τους επιστήμονες αλλά και για σένα. Θα ήταν δυνατόν να περιοριστεί η (σχεδόν αναπόφευκτη) ζημιά στον εγκέφαλο τροποποιώντας και μη βιολογικούς παράγοντες; Αυτό που αποδείχθηκε είναι ότι μερικά άτομα προστατεύονται περισσότερο από τους άλλους λόγω της προσωπικότητας ή του τρόπου ζωής τους. “Στην έρευνά μας είδαμε ότι μεταξύ της καταστροφής των πρώτων νευρώνων και της εμφάνισης των πρώτων συμπτωμάτων, πέρασαν 10 έως 12 χρόνια για κάποια άτομα”, λέει ο καθηγητής Γιαννακόπουλος, ψυχίατρος στην Ιατρική Σχολή της Γενεύης ο οποίος ενορχήστρωσε το project. “Φαίνεται ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα, ο εγκέφαλος είναι σε θέση να αντισταθμίσει τις βλάβες, ενεργοποιώντας εναλλακτικά δίκτυα. Ωστόσο, όταν εμφανίζονται τα πρώτα συμπτώματα είναι πια πολύ αργά για αναστροφή της κατάστασης. Η αναγνώριση των πρώιμων δεικτών είναι επομένως απαραίτητη”, καταλήγει.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε εβδομάδα στο email σου.


Δεν ήταν εύκολο να καταλήξουν σε αυτό το συμπέρασμα.

Για τη συγκεκριμένη έρευνα, οι ειδικοί κυριολεκτικά στρατολόγησαν έναν τεράστιο αριθμό ατόμων σε μια μελέτη που κράτησε χρόνια. Χρησιμοποιήθηκαν διάφορες μέθοδοι, όπως η λειτουργική και δομική απεικόνιση του εγκεφάλου για την αξιολόγηση της συσσώρευσης αμυλοειδούς και του όγκου του. Η ατροφία ορισμένων περιοχών του είναι πράγματι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά που προηγούνται της απώλειας μνήμης και της νόσου του Αλτσχάιμερ. “Προκειμένου να έχουμε όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα, αποφασίσαμε να εξετάσουμε τους μη-τραυματικούς παράγοντες της εγκεφαλικής βλάβης, δηλαδή το περιβάλλον, τον τρόπο ζωής και την ψυχολογία”, επεσήμανε ο καθηγητής Γιαννακόπουλος. “Πραγματοποιήσαμε λοιπόν γνωστικές και προσωπικές αξιολογήσεις και για να διασφαλιστεί η στατιστική εγκυρότητα χρησιμοποιήσαμε ένα μοντέλο που εξαιρούσε πιθανές δημογραφικές, κοινωνικοοικονομικές ή ακόμα και ψυχιατρικές προκαταλήψεις.”

Μια μίνι-ωδή στον εγωισμό;

Τα αποτελέσματα είναι εκπληκτικά. Τα άτομα που είναι κάπως δυσάρεστα, που δεν φοβούνται τις συγκρούσεις και που δείχνουν ελάχιστη συμμόρφωση στα καθιερωμένα, έχουν καλύτερα προστατευμένους εγκεφάλους. Επιπλέον, αυτή η προστασία αφορά στα κυκλώματα της μνήμης που μετράνε περισσότερο. Οι ιδιαίτερα προσαρμοστικές προσωπικότητες, οι οποίες θέλουν πάνω απ ‘όλα να συμφωνούν με τις επιθυμίες των άλλων και να αποφεύγουν τις συγκρούσεις, ήταν σημαντικά πιο ανοχύρωτες στις βλάβες. Αυτό διαφέρει από την εξωστρέφεια συμπληρώνουν οι ειδικοί. Μπορεί να είσαι πολύ εξωστρεφής αλλά όχι πολύ ευχάριστος, όπως για παράδειγμα είναι οι ναρκισσιστικές προσωπικότητες. Ο καθοριστικός παράγοντας εδώ είναι η σχέση με τους άλλους: προσαρμόζεσαι εις βάρος σου ή όχι;

Και κάτι θετικό: Οι ανοιχτόμυαλοι επίσης προστατεύονται.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της προσωπικότητας φαίνεται να έχει επίσης ένα προστατευτικό αποτέλεσμα, αλλά με λιγότερο ξεκάθαρο τρόπο: το να είσαι ανοιχτός σε νέες εμπειρίες. Αυτό προκαλεί λιγότερη έκπληξη, καθώς ήδη το ξέραμε ότι η επιθυμία για μάθηση και το ενδιαφέρον για τον κόσμο γύρω μας προστατεύει από την εγκεφαλική γήρανση. 

Το γιατί όμως παραμένει ένα μυστήριο. 

Η ομάδα της Γενεύης θα ήθελε να το αποκρυπτογραφήσει. Πράγματι διαρκεί το φαινόμενο για δεκαετίες; Και πώς μπορούν αυτά τα αποτελέσματα να χρησιμοποιηθούν για την πρόληψη απέναντι στην άτιμη γήρανση του εγκεφάλου; Και συνοψίζεται στο εξής: Είναι δυνατόν να αλλάξεις βαθιά την προσωπικότητα κάποιου, ειδικά όταν τα χρόνια έχουν περάσει; Είναι ένα περίπλοκο παζλ που αξίζει όμως να λάβεις σοβαρά υπόψη σου.


Ελεύθερη απόδοση βασισμένη στην επιστημονική έρευνα του Πανεπιστημίου της Γενεύης όπως δημοσιεύτηκε στο εγκυρότατο EurekaAlert. Η μουσική είναι του Αμερικανού παραγωγού, DJ και songwriter Rostam, ιδρυτικού μέλους των απίθανων Vampire Weekend.

Κατηγορίες
ΕΡΓΑΣΙΑ

Τα βάσανα του Κυριακάτικου απογεύματος.

Πως να μετατρέψεις τη μελαγχολία που σε πιάνει στο τέλος του Σαββατοκύριακου σε κινητήριο δύναμη προς τα εμπρός.

Νίκος Κακαβούλης


Θες να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα; Άκουσέ το σε αφήγηση από τη Νανά Τσούμα.


Κατεβαίνει σαν γκρίζο και βαρύ σύννεφο. 

Συνήθως ξεκινά στις 5μμ. Μέχρι τις 6μμ έχει αρχίσει και μπουμπουνίζει. Μετά τις 7μμ σε κατακλύζει, ειδικά όταν αλλάζει ο καιρός και η ώρα, και το τελευταίο φως της ημέρας φωτίζει μόλις τον ουρανό. Η μελαγχολία του Κυριακάτικου απογεύματος έρχεται ευλαβικά κάθε εβδομάδα και μοιάζει αναπόδραστη. Θα σε συνοδεύει σε όλη την ενήλικη ζωή.

Οι περισσότεροι τη συνδέουν με κάποια υποχρέωση της επόμενης ημέρας και τη δυσάρεστη σκέψη ότι θα χρειαστεί να πας ξανά στο γραφείο μετά από ένα τόσο ευχάριστο διάλειμμα. Πίσω από τις κουρτίνες του μυαλού σου τα πράγματα όμως είναι διαφορετικά.

Δεν είναι ότι απλά έχεις να κάνεις μια δουλειά που θα σου χαλάσει τη διάθεση. Είναι η σκληρή πραγματικότητα ότι πρέπει να επιστρέψεις στη “λάθος” δουλειά ακόμα και αν δεν έχεις την παραμικρή ιδέα για το ποια θα μπορούσε να είναι η “σωστή” δουλειά για σένα. 

Η απάντηση κρύβεται μέσα σου.

Ο “εργαζόμενος εαυτός” είναι το μυστικό. Ξέρει ποιο είναι το σωστό. Σαν ομπρέλα καλύπτει το σύνολο των κλίσεων και ικανοτήτων σου και, σαν να ήταν ένα αυτόνομο ον, απαιτεί από τον υπόλοιπό σου εαυτό να αξιοποιηθούν όπως τους αρμόζει και μάλιστα στα πλαίσια της καθημερινής πραγματικότητας. 

Από τη φύση σου τον έχεις ανάγκη. Χάρη σε αυτόν, από πολύ νωρίς, ξέρεις ότι θα χρειαστεί να βρεις μια δουλειά που να αντιστοιχεί με το ποιός είσαι στην πραγματικότητα και να διασφαλίσεις ότι θα βλέπεις κομμάτια του εαυτού σου να αντανακλώνται στις υπηρεσίες και στα προϊόντα που παράγεις. 

Έμφυτα καταλαβαίνεις ότι αυτός είναι ο ορισμός της “σωστής” δουλειάς. Η ανάγκη να τη βρεις είναι τόσο ισχυρή και θεμελιώδης όσο η ανάγκη σου για αγάπη. Με άλλα λόγια, όταν νιώθεις ότι δεν έχεις βρει το επαγγελματικό σου πεπρωμένο αισθάνεσαι το ίδιο συντετριμένος όπως όταν ξέρεις ότι δεν έχεις καταφέρει να βρεις τον κατάλληλο σύντροφο. Το να νιώθεις ότι είσαι στη “λάθος” δουλειά και ότι τα ταλέντα και οι δεξιότητές σου ποτέ δεν θα αξιοποιηθούν πραγματικά δεν προκαλεί απλά μια ελαφριά δυσφορία. Είναι η βασική υπαρξιακή κρίση της ζωής σου.  

Δευτέρα με Παρασκευή καταφέρνεις να τον αποφύγεις.

Ο “εργαζόμενος εαυτός” είναι πολύ επίμονος. Αλλά εσύ μαθαίνεις να αγνοείς τις κλήσεις του. Είσαι βλέπεις πολύ απασχολημένος με τα βασικά και δεν έχεις χρόνο να ακούσεις τις φωνές του. Στην τελική χρειάζεσαι τα χρήματα. Αλλά με στρατιωτική ακρίβεια καταφέρνει και χώνεται στη σκέψη σου τα βράδια της Κυριακής. 

Σαν ένα φάντασμα που έχει κολλήσει ανάμεσα σε δύο κόσμους – δεν του έχει επιτραπεί ούτε να ζήσει ούτε να πεθάνει – έτσι και αυτός χτυπά την πόρτα της συνείδησης σου και απαιτεί επίλυση.

Σου υπενθυμίζει ότι είσαι λυπημένος ή και πανικόβλητος, επειδή βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι ο χρόνος τελειώνει και ότι δεν αξιοποιείς με το σωστό τρόπο αυτό που έχει απομείνει από τη ζωή σου. Η αγωνία του Κυριακάτικου απογεύματος και η μελαγχολία που τη συνοδεύει, δεν είναι παρά η προσπάθεια της συνείδησής σου να σε ξυπνήσει, για να κάνεις το καλύτερο που μπορείς με τον εαυτό σου.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε βδομάδα στο email σου.


Τα Κυριακάτικα βράδια έχουν τη δική τους ιστορία. 

Μέχρι πρόσφατα, πριν τα τελευταία εκατό χρόνια περίπου, δεν υπήρχε – για τους περισσότερους – καμία περίπτωση για τον “εργαζόμενο εαυτό” να βρει έκφραση μέσα από τη δουλειά. Εργαζόσουν για να επιβιώσεις και ήσουν ευγνώμων με ένα οποιοδήποτε, έστω και ελάχιστο, εισόδημα. 

Αλλά χαμηλές προσδοκίες σαν και αυτές δεν υπάρχουν πλέον. Γνωρίζεις πια – επειδή υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα μπροστά στα μάτια σου ανθρώπων που το έχουν πετύχει – ότι μπορείς, με μια καλή πιθανότητα, να αξιοποιήσεις τα ταλέντα σου στη σύγχρονη αγορά. Γνωρίζεις ότι δεν είναι προαπαιτούμενο να είσαι επαγγελματικά δυστυχισμένος, και εξακολουθείς να είσαι αυτό σου προσθέτει ένα αίσθημα έντονης ντροπής. 

Δεν πρέπει να είσαι τόσο σκληρός με τον εαυτό σου. 

Το είδος μας, δεν έχει προλάβει ακόμα να αναπτύξει τις τεχνικές και τους μηχανισμούς που σε επανενώνουν με το κάλεσμά σου, ακόμα και όταν έχεις παραστρατήσει. Είναι στη φύση του “εργαζόμενου εαυτού” σου να είναι πολύ ομιλητικός όταν εκφράζει τη δυσαρέσκεια του και εντελώς σιωπηλός όταν καλείται να χαράξει μια νέα κατεύθυνση. Μπορείς ταυτόχρονα να είσαι τελείως σίγουρος ότι δεν κάνεις αυτό που πρέπει και εντελώς χαμένος για το τι θα έπρεπε να κάνεις.

Η απάντηση είναι υπομονή, δομημένη σκέψη και αταλάντευτη προσήλωση. 

Χρειάζεσαι την πειθαρχία ενός ντετέκτιβ που ερευνά ένα μυστήριο ή ενός αρχαιολόγου που συναρμολογεί τα κομμάτια ενός σπασμένου βάζου. Δεν επιτρέπεται να συνεχίσεις να κρύβεις κάτω από το χαλί την μελαγχολία σου σαν “ένα πράγμα που συμβαίνει τις Κυριακές από το σχολείο”, και να την καλύπτεις με μπόλικα ποτά και λίγο Netflix.

Αυτή η αξιοπερίεργη Κυριακάτικη αγωνία ανήκει σε μια συγκεχυμένη αλλά εντελώς κεντρική αναζήτηση για τον πραγματικό σου εαυτό που έχει θαφτεί κάτω από την ανάγκη να ευχαριστείς τους άλλους και να φροντίζεις για τις βραχυπρόθεσμες ανάγκες σου. 

Ποτέ (μόνο) την Κυριακή.

Το συμπέρασμα είναι απλό αλλά όχι αυτονόητο. Δεν πρέπει να επιτρέπεις μόνο τις Κυριακές στα συναισθήματα που σε κατακλύζουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Πρέπει να βρίσκονται κεντρικά στη ζωή σου και να λειτουργήσουν σαν καταλύτες για μια εξερεύνηση προς τα έσω που θα συνεχίζεται καθ ‘όλη τη διάρκεια της εβδομάδας, για μήνες και χρόνια, και που θα ενθαρρύνει κουβέντες με τον εαυτό σου, τους φίλους, μέντορες και συναδέλφους σου. 

Κάτι πολύ σοβαρό κρύβεται από πίσω όταν η θλίψη και το άγχος εμφανίζονται μόνο για λίγες ώρες τα απογεύματα της Κυριακής. Δεν είναι μια τετριμμένη στεναχώρια για το τέλος μιας ανάπαυλας. Αυτά τα συναισθήματα, είναι ένα καμπανάκι, μια χρήσιμη υπενθύμιση να συνεχίσεις να προσπαθείς να ανακαλύψεις ποιος πραγματικά είσαι, προτού να είναι πολύ αργά.


Απόδοση βασισμένη στο What Is That Sunday Evening Feeling? του The School of Life (δείτε το απίθανο video που το συνοδεύει). Η μουσική είναι των εξαιρετικών Αμερικανών rock band Cage The Elephant.

Κατηγορίες
ΣΧΕΣΕΙΣ

Η υπερβολική ειλικρίνεια.

Πως να παραμείνεις αληθινός σε έναν κόσμο που σου ζητάει να είσαι (λιγουλάκι) ψεύτικος.

Νίκος Κακαβούλης


Θες να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα; Άκουσέ το σε αφήγηση από τη Νανά Τσούμα.


Το να ξέρεις ότι είσαι συναισθηματικά ευάλωτος είναι μια μορφή αυθεντικότητας.

Η αυθεντικότητα άλλωστε δεν μπορεί παρά να σημαίνει το να είσαι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό σου και να μπορείς να εκφράζεις τις εσωτερικές σου σκέψεις και συναισθήματα εκεί έξω στην κοινωνία. Όπως και το να αφήνεις τους ανθρώπους να δουν τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στο κεφάλι σου, αντί να προσποιείσαι ή να κρύβεσαι. Η επιστήμη έχει το πόρισμα: Όταν δεν μπορείς να το κάνεις, πνίγεσαι.

Είναι ένας συναισθηματικός ζουρλομανδύας.

Η πίεση για συμμόρφωση με τις προσδοκίες των άλλων το μόνο που πετυχαίνει είναι να αγχώνει και να εξαντλεί. Επίσης συχνά υπονομεύει και την απόδοσή σου. Είτε είσαι υποψήφιος για μια νέα δουλειά είτε startupper επιχειρηματίας που σπρώχνεις την ιδέα σου, όταν παριστάνεις κάτι το διαφορετικό από αυτό που είσαι, γίνεσαι νευρικός, αντιδράς σπασμωδικά και αυτό αντανακλάται στην παρουσία σου.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε εβδομάδα στο email σου.


Είναι ξεκάθαρο γιατί δεν πρέπει να είσαι ψεύτικος.

Αλλά το να είσαι αληθινός είναι μια άλλη ιστορία. Εδώ, έχεις πάντα την επιλογή να διαλέξεις τι θα αποκαλύψεις για τον εαυτό σου και υπάρχουν φορές που οφείλεις να είσαι προσεκτικός με το τι λες.

Μια πρόσφατη έρευνα εξέτασε πώς η προσπάθεια του να είσαι αυθεντικός σε μια συνέντευξη για δουλειά, επηρεάζει τις πιθανότητες να προσληφθείς, αν είσαι δικηγόρος ή δάσκαλος. Μέτρησε την ειλικρίνεια ρωτώντας τους δικηγόρους και τους δασκάλους πόσο έντονα συμφωνούσαν ή διαφωνούσαν με δηλώσεις όπως: “Όταν μου παίρνουν συνέντευξη (για μια δουλειά) προσπαθώ να είμαι ειλικρινής σχετικά με την προσωπικότητά μου και το στυλ εργασίας που προτιμώ” και “Είναι σημαντικό για μένα, ο εργοδότης μου να με βλέπει όπως βλέπω εγώ τον εαυτό μου, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζει τους περιορισμούς μου”.

Συνέβη το εξής παράδοξο.

Οι υποψήφιοι που συμφωνούσαν με αυτές τις δηλώσεις είχαν περισσότερες πιθανότητες να πάρουν τη θέση, αλλά μόνο αν το βιογραφικό τους ήταν στο top 10 των βιογραφικών. Για τη συντριπτική πλειοψηφία των δικηγόρων και των δασκάλων, η προσπάθεια να είναι ειλικρινείς δεν βοήθησε τις πιθανότητές τους να πάρουν τη θέση. Και για τους πιο αδύναμους από πλευράς εμπειρίας ή δεξιοτήτων, τις έβλαψε.

Γιατί απέτυχε το κυνήγι της αυθεντικότητας για τους περισσότερους υποψηφίους;

Και ακόμα χειρότερα, γιατί εκπυρσοκρότησε προς τα πίσω για ορισμένους από αυτούς; Ένα ενδεχόμενο είναι ότι, όταν οι υποψήφιοι έδιναν έμφαση στο να μοιάζουν αυθεντικοί, επικεντρώνοταν άθελά τους και με μεγαλύτερη ευκολία στις αδυναμίες τους. Σαν μια τραγική περίπτωση προσωπικού μάρκετινγκ. Αυτό δεν ήταν θέμα για τους δικηγόρους και τους δασκάλους με τα συγκλονιστικά βιογραφικά. Τα δυνατά τους σημεία ήταν προφανή. Η όποια αναγνώριση των αδυναμιών τους από τους ίδιους σήμαινε απλά αυτογνωσία.

Όμως, για τους υποψηφίους που δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν, η αναγνώριση των ίδιων αδυναμιών τους έκανε να φαίνονται ανασφαλείς, γιατί όχι και λίγο ανίκανοι. Μια πρόσφατη σειρά πειραμάτων έδειξε ότι, όταν οι άνθρωποι που αξιολογούνται με βάση τις δεξιότητές τους ομολογούν μια αδυναμία στον αξιολογητή τους όπως το ότι δυσκολεύονται με την προσοχή στις λεπτομέρειες ή το ότι βλέπουν ψυχοθεραπευτή για να αντιμετωπίσουν το άγχος, χάνουν ή τουλάχιστον δεν κερδίζουν τον σεβασμό του.

Η ειλικρίνεια χωρίς όρια είναι απροσεξία.

Είναι απλό. Όταν εκπέμπεις τους περιορισμούς και αδυναμίες σου, πρέπει να αποφεύγεις να δημιουργείς αμφιβολίες για τις δυνάμεις σου. Αυτό φαίνεται να είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τις πιο αδύναμες κοινωνικές ομάδες. Πειράματα δείχνουν ότι όταν οι ηγέτες αστειεύονται για τις αδυναμίες τους, το ευρύ κοινό τους θεωρεί πιο ικανούς από ότι πριν αν είναι άνδρες και λιγότερο κατάλληλους για τη θέση αν είναι γυναίκες.

Υπάρχει και ένας ακόμα λόγος γιατί η υπερβολική ειλικρίνεια δεν αποδίδει πάντα τα αναμενόμενα.

Κάνει τους άλλους να σε αντιλαμβάνονται σαν εαυτούλη. Για παράδειγμα σε μια συνέντευξη για δουλειά, με το να είσαι τόσο πολύ επικεντρωμένος στο να εκφραστείς, τους κάνεις να νιώθουν ότι δεν έχεις κανέναν ενθουσιασμό για τη θέση την ίδια ούτε και γνήσια περιέργεια για την εταιρία τους.

Η ειλικρίνεια χωρίς κατανόηση των συναισθημάτων των γύρω μας είναι συνήθως καθαρός εγωισμός.

Φυσικά και θα πρέπει να είμαστε αυθεντικοί και πιστοί στις αξίες μας, αλλά μία από αυτές τις αξίες οφείλει να είναι το γνήσιο – ή πες το αυθεντικό – ενδιαφέρον για τους άλλους.


Απόδοση βασισμένη στο editorial του εξαιρετικού Tim Herrera, από τη συνέντευξή του με τον πανέξυπνο οργανωσιακό ψυχολόγο Adam Grant, για την ενότητα Smarter Living των The New York Times. Η μουσική είναι ολόφρεσκια από τους avant-garde Γαλλο-Αμερικανούς Faux Real.

Κατηγορίες
ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Η μαγική συνταγή των αδιάβαστων.

Γιατί πρέπει να αρχίσεις να διαβάζεις λιγότερα βιβλία.

Νίκος Κακαβούλης


Θες να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα; Άκουσέ το σε αφήγηση από τη Νανά Τσούμα.


Ο σύγχρονος κόσμος εξισώνει την ευφυΐα με το να είσαι καλά διαβασμένος.

Η ανάγνωση πολλών βιβλίων είναι το σήμα κατατεθέν της ιδιοφυίας και η μοναδική πύλη για το κοινωνικό κύρος και για την κατανόηση του κόσμου.

Είναι δύσκολο να φανταστείς ότι κάποιος μπορεί να καταλήξει σε οποιοδήποτε – αξιόλογο ας πούμε – συμπέρασμα για – πρακτικά – οτιδήποτε χωρίς να έχει διαβάσει έναν τεράστιο αριθμό τίτλων κατά την πάροδο των ετών. Και άρα δεν υπάρχει όριο στο πόσο πρέπει να διαβάζεις. Πρέπει να διαβάζεις συνεχώς, όλη μέρα, όλες τις ώρες, για να γίνεσαι όλο και εξυπνότερος με την κάθε σελίδα. Ο αριθμός των βιβλίων που θα καταφέρεις να διαβάσεις μέχρι τη μέρα που θα πεθάνεις είναι αποκαλυπτικός για την πολυπλοκότητα και την ωριμότητα του εγκεφάλου σου.

Αυτή η μαξιμαλιστική φιλοσοφία για την ανάγνωση απολαμβάνει τεράστιο πολιτιστικό κύρος.

Υποστηρίζεται από κολοσσιαίους εκδότες και τη δημοσιογραφική ελίτ που παρελαύνει συνεχώς νέους τίτλους μπροστά σου και υπονοεί – όχι τόσο διακριτικά – ότι θα μείνεις πίσω (καθυστερημένε!) και θα καταδικαστείς σε μια στενόμυαλη, επαρχιώτικη νοοτροπία. Και αυτό αν δεν τρέξεις να διαβάσεις τα τέσσερα βιβλία που κέρδισαν φέτος όλα τα μεγάλα βραβεία καθώς και τους επτά – τουλάχιστον – τίτλους που πήραν συναρπαστικές κριτικές από τις Κυριακάτικες εφημερίδες και όλα αυτά μέχρι το Μάρτιο. Το αποτέλεσμα είναι υπερβολικά φορτωμένα ράφια (ή Kindle) με σκονισμένα αλλά ολοκαίνουργια βιβλία και ένα αφόρητο αίσθημα ενοχής για το πόσο πίσω έχεις μείνει.

Μπορείς να ξαποστάσεις λίγο.

Ακόμα και κάτω από αυτή την αφόρητη πίεση για να καταναλώσεις έναν ολοένα και μεγαλύτερο όγκο βιβλίων θα μπορούσες να αναλογιστείς μια συναρπαστική πτυχή του κόσμου πριν τη σύγχρονη εποχή. Ποτέ δεν πίεζε τους ανθρώπους να διαβάσουν.

Η ανάγνωση, φυσικά, θεωρούταν, εξαιρετικά σημαντική, αλλά ο αριθμός των βιβλίων που θα διάβαζες εξαρτιόταν εξ ολοκλήρου από σένα. Δεν ήταν για οικονομικούς λόγους. Τα βιβλία ήταν όντως πολύ ακριβά τότε, αλλά αυτό δεν ήταν το πρόβλημα. Αυτό που είχε σημασία ήταν να διαβάσεις προσεκτικά λίγα βιβλία αλλά πολύ καλά, αντί να σπαταλάς την προσοχή σου σε ένα τεράστιο αριθμό τόμων.

Ο παλιός κόσμος σε οδηγούσε να διαβάσεις τόσο λίγο γιατί εξερευνούσε επίμονα μια ερώτηση που ο σύγχρονος κόσμος αποφεύγει.

Ποιό είναι το νόημα της ανάγνωσης; Και είχε απαντήσεις. Για να πάρουμε το υπέρτατο παράδειγμα: Οι Χριστιανοί και οι Μουσουλμάνοι έβρισκαν την αξία της ανάγνωσης σε έναν πολύ συγκεκριμένο στόχο: την επίτευξη της αγιότητας. Το να διαβάζεις ήταν σαν να προσπαθούσες να προσεγγίσεις το μυαλό του Θεού. Σε κάθε περίπτωση αυτό σήμαινε ότι ένα βιβλίο, και ένα μόνο – η Βίβλος ή το Κοράνι – θεωρούταν σαν απίστευτα και ασύγκριτα πιο σημαντικά από οποιοδήποτε άλλο. Το να διάβαζες αυτό το βιβλίο, ξανά και ξανά και με μεγάλη προσήλωση, ακόμα και πέντε ή λιγότερες σελίδες τη μέρα, θεωρούταν πιο σπουδαίο από το να ξεκοκαλίζεις μια ολόκληρη βιβλιοθήκη την εβδομάδα.

Με το ίδιο σκεπτικό, στην αρχαία Ελλάδα έπρεπε να επικεντρωθείς σε δύο μόνο βιβλία.

Η Οδύσσεια και η Ιλιάδα θεωρούταν το τέλειο αποθετήριο του ελληνικού κώδικα τιμής και οι καλύτεροι οδηγοί για τις στρατιωτικές και πολιτικές υποθέσεις. Πολύ αργότερα, τον 18ο αιώνα στην Αγγλία, το ιδανικό της ανάγνωσης επικεντρώθηκε στην Αινειάδα του Βιργίλιου. Για να θεωρηθεί ένας κύριος (gentleman) καλλιεργημένος έπρεπε να γνωρίζει αυτό το – τόσο (!) πολύ μακρύ – ποίημα απέξω. Το να διάβαζες περισσότερο θεωρούταν εκκεντρικό – άσε δε και λίγο ανθυγιεινό.

Μια διαφορετική οπτική.

Μπορείς να καταλάβεις αυτή τη μινιμαλιστική προσέγγιση απέναντι στην ανάγνωση σε πρώιμες απεικονίσεις ενός από τους ήρωες της Χριστιανοσύνης, του Αγίου Ιερώνυμου, ο οποίος από κάθε άποψη ήταν η υπέρτατη διάνοια του Χριστιανισμού. Μετέφρασε στα Λατινικά τα Ελληνικά και Εβραϊκά τμήματα της Βίβλου, έγραψε έναν μεγάλο αριθμό βιβλίων και – την προσοχή σου παρακαλώ – είναι πλέον ο προστάτης Άγιος των βιβλιοθηκών.

Όμως, παρά τις επιστημονικές του προσπάθειες, στις απεικονίσεις του πως και που δούλευε ξεχωρίζει μια λεπτομέρεια: δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου βιβλία στο διάσημο, πια, γραφείο του. Από όπου και να το πιάσεις είναι εντυπωσιακό: Ο πιο έξυπνος διανοούμενος της πρώιμης Εκκλησίας φαίνεται ότι είχε διαβάσει λιγότερο από το μέσο οκτάχρονο σήμερα. Σύμφωνα με την διάσημη ελαιογραφία του Antonello da Messina, ο Άγιος παρουσιάζεται σαν τον περήφανο ιδιοκτήτη συνολικά δέκα περίπου βιβλίων!

Ο σύγχρονος κόσμος έχει χωρίσει με αυτήν την μινιμαλιστική προ-μοντέρνα προσέγγιση της ανάγνωσης.

Έχει υιοθετήσει το μάντρα του Διαφωτισμού. Μια ιδέα που οδηγεί σε μια πολύ διαφορετική κατεύθυνση. Δεν πρέπει να υπάρχει όριο στο πόσο διαβάζεις επειδή στο ερώτημα του “γιατί διαβάζεις”, υπάρχει μόνο μία απάντηση.

Ποτέ δεν θα είναι περιληπτική και ούτε επαρκώς φιλόδοξη. Διαβάζεις για να μάθεις τα πάντα. Δεν διαβάζεις για να κατανοήσεις το Θεό ή να παρακολουθήσεις την πολιτική ή απλά να ηρεμήσεις το μυαλό σου. Διαβάζεις για να κατανοήσεις ολόκληρη την ανθρώπινη ύπαρξη, όλους τους πλανήτες και το σύνολο της ιστορίας από την αρχή του κόσμου. Είσαι (είμαστε) συλλογικά πιστός στην ιδέα της αθροιστικής γνώσης. Όσα περισσότερα βιβλία έχεις καταναλώσει, τόσο πιο κοντά είσαι στο να καταλάβεις το νόημα της ζωής.

Οφείλεις να είσαι υποχρεωμένος στα ιδεώδη του Διαφωτισμού για την ανάγνωση.

Αλλά η μαξιμαλιστική του κληρονομιά είναι πανταχού παρούσα σήμερα: Στους εκδοτικούς οίκους, στον τρόπο παρουσίασης των βιβλίων στο κοινό, στο σχολείο και στα πολυκαταστήματα. Και το κυριότερο στο μυαλό σου, μέσα από την ενοχική απάντηση στην πίεση να διαβάζεις (ή έστω να ακούς 🤓) ολοένα και περισσότερα βιβλία.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε εβδομάδα στο email σου.


Αυτή η εξαντλητική προσέγγιση στην ανάγνωση δεν σε κάνει ιδιαίτερα χαρούμενο.

Εισαι πνιγμένος στα βιβλία. Δεν έχεις χρόνο να τα ξαναδιαβάσεις. Είσαι εξαντλημένος από αυτό το, πλέον μόνιμο, αίσθημα ότι δεν διαβάζεις αρκετά σε σύγκριση με τους γύρω σου – στο λέει και το αφεντικό σου – και σε σχέση με αυτό που τα μέσα ενημέρωσης έχουν κηρύξει ως το ελάχιστα αποδεκτό.

Επιστροφή στο παρελθόν.

Για να κάνεις τη ζωή σου ευκολότερη ίσως αξίζει να τολμήσεις να κάνεις μια πολύ παλιομοδίτικη ερώτηση: “γιατί στο καλό διαβάζω;” Και αυτή τη φορά, αντί να απαντήσεις “για να μάθω τα πάντα“, θα μπορούσες να επικεντρωθείς σε έναν πολύ πιο περιορισμένο, συγκεντρωμένο και χρήσιμο στόχο.

Μπορείς – για παράδειγμα – να καταλήξεις στο ότι ενώ η κοινωνία μπορεί να αποζητά την απόλυτη γνώση, το μόνο που εσύ χρειάζεσαι και θέλεις είναι να συλλέξεις γνώσεις που θα σε βοηθήσουν να ζήσεις τη ζωή σου καλύτερα. Μπορεί να αποκτήσεις ένα νέο μάντρα για να καθοδηγήσεις την ανάγνωσή σου και αυτό να είναι το εξής. “Διαβάζω για να μάθω να ζω καλύτερα“. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Με αυτήν τη νέα και επαναστατική φιλοσοφία μεγάλο μέρος της πίεσης για συνεχή ανάγνωση (και ατελείωτα νέα βιβλία) θα αρχίσει να εξασθενεί.

Ξαφνικά θα αποκτήσεις την ίδια επιλογή που κάποτε ήταν ανοιχτή στον Άγιο Ιερώνυμο. Μπορείς να έχεις μόνο δέκα βιβλία στο ράφι σου και όμως να μην αισθάνεσαι καθόλου πνευματικά υποσιτισμένος ή στερημένος.

Μόλις μάθεις να διαβάζεις απλά και μόνο πως να ζεις ικανοποιημένος, δεν θα χρειαστεί να ξανακυνηγήσεις κάθε blockbuster (ευπώλητο) της σεζόν. Μπορείς να επικεντρωθείς στους τίτλους που εξηγούν καλύτερα ποια είναι τα βασικά συστατικά της ικανοποίησης.

Για παράδειγμα, θα χρειαστείς μερικά βιβλία που εξηγούν την ψυχή, που σε διδάσκουν πώς λειτουργούν οικογένειες και πώς μπορούν αυτές να είναι λιγότερο δυσλειτουργικές, που σε οδηγούν να βρεις μια δουλειά που να μπορείς να αγαπήσεις και σε κατευθύνουν στο πως να βρεις το θάρρος να πιάσεις από τα μαλλιά τις ευκαιρίες που σου δίνονται.

Θα χρειαστείς βιβλία που μιλούν για τη φιλία και την αγάπη, τη σεξουαλικότητα και την υγεία. Θα θελήσεις βιβλία για το πως να ταξιδεύεις, πως να εκτιμάς αυτά που σου δίνονται και πως να συγχωρείς. Θα αναζητήσεις βιβλία που θα σε βοηθούν να παραμείνεις ήρεμος, να πολεμήσεις την απελπισία και να απαλύνεις τις απογοητεύσεις και το φόβο της καθημερινότητας.

Έχοντας αυτούς τους στόχους κατά νου, δεν χρειάζεσαι μια ατελείωτη βιβλιοθήκη ή να παρακολουθείς καθημερινά το top 10 των New York Times Bestsellers. Όσο περισσότερο συνειδητοποιείς τι σημαίνει η ανάγνωση για σένα, τόσο περισσότερο μπορείς να αναπτύξεις στενές σχέσεις με λίγα βιβλία και μόνο.

Η βιβλιοθήκη σου μπορεί να είναι ταπεινή.

Αντί να πασχίζεις συνέχεια για νέο υλικό, η εκ νέου ανάγνωση μπορεί να ξαναγίνει σημαντική. Θα σου ενισχύσει την πίστη σε αυτό που ήδη γνωρίζεις κατά βάθος αλλά τόσο εύκολα και συχνά ξεχνάς.

Ο αληθινά διαβασμένος δεν είναι αυτός που έχει διαβάσει έναν τερατώδη αριθμό βιβλίων. Είναι αυτός που άφησε τον εαυτό του – και τη ζωή του – να διαμορφωθεί από τα λίγα και πολύ επιλεγμένα.


Απόδοση βασισμένη στο How to Read Fewer Books του αψεγάδιαστου The School of Life. Η μουσική είναι ένα φρέσκο, αγαπημένο κομμάτι των Νεοϋορκέζων Small Black.

Κατηγορίες
ΕΡΓΑΣΙΑ

Τα οικογενειακά σενάρια.

Τι να κάνεις όταν οι γονείς σου σαμποτάρουν την επιτυχία σου.

Νίκος Κακαβούλης


Θες να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα; Άκουσέ το σε αφήγηση από τη Νανά Τσούμα.


Για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, τα πράγματα ήταν απλά. 

Η οικογένεια σου αποφάσιζε για το τι θα κάνεις. Βασικά είχες δύο επιλογές. Μπορούσες να ακολουθήσεις καρμπόν το επάγγελμα των γονιών σου ή να δεχτείς αδιαμαρτύρητα τις καθόλου διακριτικές προτάσεις τους για το τι σου ταιριάζει.

Μόνο τα τελευταία 200 χρόνια άρχισες να διαλέγεις το επάγγελμά σου ο ίδιος και τώρα δα πήρες πρέφα την πολυπλοκότητα που το περιβάλλει.

Επιφανειακά οι περισσότερες οικογένειες θα σου πουν ότι δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για το επάγγελμα των παιδιών τους. Η στάνταρ ατάκα είναι: “Ό,τι και να κάνεις θέλουν να είσαι ευτυχισμένος”. 

Η πραγματικότητα το ξέρεις είναι λίγο διαφορετική.

Όπως όλοι μας, είσαι έρμαιο αυτού που λέγεται τα “οικογενειακά σενάρια”. Πρόκειται για τα πλάνα ή τις επιθυμίες των γονιών σου που σε καθοδηγούν, συνήθως διακριτικά αλλά σχεδόν πάντοτε βίαια, προς συγκεκριμένα επαγγέλματα και μακριά από άλλα. Δεν έχεις μεγαλώσει πραγματικά (που ούτως ή αλλιώς δεν συμβαίνει πριν τα πενήντα σου) αν δεν έχεις βρει τρόπο να τα αποφεύγεις.

Στο πιο βασικό επίπεδο, τα “οικογενειακά σενάρια” είναι το αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο η οικογένεια σου αντιλαμβάνεται την αγορά. Κάθε οικογένεια έχει ένα εύρος από επαγγέλματα που ξέρει, γιατί κάποιο μέλος της τα άσκησε κάποτε και έτσι επέτρεψε στους υπόλοιπους να τα φανταστούν στη πράξη.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε εβδομάδα στο email σου.


Παρά ταύτα, το πρόβλημα είναι βαθύτερο. 

Δεν είναι μόνο το ότι η οικογένεια σου δεν ξέρει τι της γίνεται για τις περισσότερες δουλειές και προσπαθεί να σε αποκόψει από αυτές λόγω της άγνοιάς της. Μπορεί να είναι στα αλήθεια εχθρική ή τουλάχιστον δραματικά επιφυλακτική απέναντι σε συγκεκριμένα επαγγέλματα.

Δεν γίνεται αλλιώς, είσαι (είμαστε) επιρρεπής. Αυτά τα χιλιάδες μικρά υποσυνείδητα μηνύματα που σου περνάνε από την παιδική ηλικία έχουν τελικά το κόστος τους. Αρχίζεις να πιστεύεις ότι κάποιες καριέρες είναι κατώτερες από κάποιες άλλες, πριν ακόμα τις εξετάσεις σοβαρά ή απλά φαντασιωθείς ότι τις κάνεις. Δεν σου ταιριάζουν. Είναι επικίνδυνες για σένα.

Και παρά τους όρκους των γονιών σου στην πίστη τους προς την ισότητα των φύλων, οι οικογένειες είναι ιδιαίτερα ταλαντούχες στο να σου θυμίζουν ποιές δουλειές ένας “αληθινός” άντρας ή μια “αληθινή” γυναίκα μπορεί να κάνει με αξιοπρέπεια.

Υπάρχουν και χειρότερα. 

Οι γονείς σου μπορεί να σου λένε ότι θέλουν να πετύχεις – πρώτα ο Θεός -, αλλά στην πραγματικότητα να απειλούνται από αυτό το ενδεχόμενο. Μια επιλογή σου μπορεί τους θυμίσει τις ματαιωμένες προσδοκίες τους. Η επιτυχία σου μπορεί να τους κάνει να αισθανθούν αποτυχημένοι. Δεν είναι σπάνιο να σαμποτάρεις ο ίδιος τις πιθανότητες σου να πετύχεις ώστε να μην πληγώσεις κάποιον που αγαπάς.

Είναι η ώρα να το παραδεχτείς. 

Η οικογένεια σου σε ελέγχει. Όχι με φωνές αλλά με κάτι πολύ βαθύτερο που είναι σχεδόν αδύνατο να αποτινάξεις. Από την ανάγκη να είσαι για πάντα το “καλό παιδί” και να ευχαριστείς αυτούς που σε έφεραν στον κόσμο με την απλόχερη αγάπη σου.

Η αγάπη μπορεί να σε ελέγξει το ίδιο αποτελεσματικά με το νόμο και τη βία. Είσαι επιρρεπής στην προσπάθεια του να είσαι το “καλό παιδί” όχι μόνο γιατί αγαπάς, αλλά γιατί φοβάσαι ότι θα σταματήσουν να σε αγαπάνε.

Εδώ όμως είναι τα καλά νέα για τα “καλά παιδιά”. 

Οι γονείς σχεδόν ποτέ δεν αποκηρύσσουν τους γόνους τους, όσο και αν τα βιώματα τις παιδικής σου ηλικία σε έχουν κατατρομάξει για το αντίθετο. Όλες οι οικογένειες είναι εξαιρετικά ευρηματικές στο να απειλούν συνεχώς ότι θα διαλυθούν αν συμβεί κάτι και στη συνέχεια στο να συγχωρούν τα μέλη τους, να προσαρμόζονται ακόμα και στις πιο άγριες δοκιμασίες και να γυρίζουν σελίδα.

Δεν θέλει πολύ προσπάθεια. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις κάθε οικογένεια, για να μπορείς να φανταστείς με ποιόν τρόπο συγχωρεί τα μέλη της ακόμα και όταν αυτά δεν ακολουθούν τα μονοπάτια που με τόσο πάθος επιθυμούσε.

Οφείλεις στους γονείς σου το σεβασμό και την καλοσύνη σου. Δεν τους οφείλεις τη ζωή σου. Όταν τα πράγματα είναι σοβαρά και η πίεση απίστευτη πρέπει να τολμήσεις να αφήσεις το “οικογενειακό σενάριο” στην άκρη.


Απόδοση βασισμένη στο How Parents Get in the Way of Children του The Book of Life που δεν κουραζόμαστε να διαβάζουμε. Η μουσική είναι ένα γαμάτο κομμάτι από το soundtrack του American Horror Story σε εκτέλεση της – χωρίς συστάσεις – Jessica Lange.

Κατηγορίες
ΣΧΕΣΕΙΣ

Ο ξένος που κοιμάται δίπλα σου. Ⓔ

Γιατί κάθε σχέση αξίζει (συνήθως) μια φρέσκια ματιά.

Μια νέα ερμηνεία του τεύχους 17.

Νίκος Κακαβούλης


Θες να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα; Άκουσέ το σε αφήγηση από τη Νανά Τσούμα.


Δεν είσαι μόνος.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο συνηθισμένο από αυτό το αίσθημα της απόλυτης βαρεμάρας, όταν έχεις περάσει (τόσο πολύ) καιρό με τον ίδιο σύντροφο. Την κρατάς για τον εαυτό σου. Όσο ενδιαφέρον τύπος και να ήταν στη αρχή – και όσο πετυχημένος και αν παραμένει – καταλήγεις στη δυσάρεστη θέση να ξέρεις όλες του τις ιστορίες, να μπορείς να προβλέψεις όλες του τις αντιδράσεις, να τον έχεις δει από κάθε πλευρά και να γελάς αμήχανα με τα ίδια αστεία του.

Δεν έχεις πρόθεση να απατήσεις, αλλά τα μάτια σου παίζουν· ερωτεύεσαι με πάθος πρόσωπα που βλέπεις στιγμιαία στο μετρό ή στο σούπερ μάρκετ και έχουν όλη τη γοητεία και το βάθος του αγνώστου. Στοιχειωμένος από αυτή την αίσθηση μυστηρίου που περιβάλλει αυτούς τους έρωτες των λίγων δευτερολέπτων, γίνεσαι ευέξαπτος και αχάριστος προς το μόνο άνθρωπο που στην τελική επέλεξε να περάσει μια ζωή μαζί σου.

Είναι λογικό να αναζητάς το καινούργιο στην αγάπη. Το “λάθος” είναι να πιστεύεις ότι για να το βρεις πρέπει να αλλάξεις σύντροφο. Ψάχνοντας συνέχεια, μπορεί να χάσεις τη μια σκέψη που λυτρώνει: ότι ο άνθρωπος με τον οποίο έχεις περάσει τόσο καιρό μαζί – ίσως και χρόνια – είναι ακόμα ένας άγνωστος. Και θα παραμένει άγνωστος επειδή η καθημερινή τριβή σε έχει πείσει ότι τον ξέρεις μέσα-έξω. Δεν τον κοιτάς πια με αυτή την ερευνητική ματιά που θα κοίταζες κάποιον που θα είχες μόλις γνωρίσει. Αυτή είναι και η χαριστική βολή στην περιέργειά σου. Αντί να νιώθεις μαγεμένος, αισθάνεσαι άδειος και δυσαρεστημένος.

Τον πρώτο καιρό είναι αλλιώς.

Σε βοηθά το ότι η άγνοιά σου για τον άλλο είναι προφανής. Δεν έχεις άλλη επιλογή από το μάθεις τα βασικά. Την οικογένεια του, τα σχολεία που πήγε, την καριέρα του, τους φίλους και τα ταξίδια του, τα γούστα του.

Σοκαριστικά κάποια στιγμή ξαφνικά σταματάς. Νιώθεις ότι έχεις κάνει αρκετά. Πιστεύεις ότι είναι δυνατό να ξέρεις τα πάντα για τον άλλο μετά από 150 ώρες κουβέντας. Και ξεκινούν οι κοινοτοπίες, οι βαρετές συζητήσεις για τις ειδήσεις, τα τελευταία νέα από το γραφείο και το πότε θα έρθει ο ηλεκτρολόγος να φτιάξει το θερμοσίφωνα. Δεν περιμένεις πια μεγάλες αποκαλύψεις και σταματάς να τις κυνηγάς. Η ημιμάθεια σου σε κρατάει από το να αναζητάς περισσότερα.

Βαθιά μέσα σου το ξέρεις. Ποτέ δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις πλήρως τον τρόπο που σκέφτεται ο άλλος. Μόνο ένα μικρό κομμάτι των σκέψεών σου εξηγείται λογικά σε σένα τον ίδιο, πόσο μάλλον σε κάποιον τρίτο. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να περάσεις χρόνια αναλύοντας τη συνείδησή σου χωρίς να καταλήξεις πουθενά. Μπερδεύεις το να βλέπεις τον άλλο καθημερινά με να τον καταλαβαίνεις.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε εβδομάδα στο email σου.


Είσαι λίγο κακομαθημένος.

Αυτή η δραματική έλλειψη ενδιαφέροντος για τις ιδιαιτερότητες του συντρόφου σου αντανακλά την άποψη σου για τον κόσμο. Την ίδια ακριβώς δείχνεις (δείχνουμε) για την χώρα σου, την πόλη σου, ακόμα και για το ίδιο σου το σπίτι. Κοιτάς γύρω σου και βλέπεις μόνο το κοινότοπο και το συνηθισμένο. Ποθείς το ξένο και το εξωτικό. 

Ένα κάποιο αντίδοτο σε αυτή την αχαριστία είναι η μια μορφή τέχνης που σε καλεί να προσέξεις την ομορφιά και των πιο παραμελημένων πτυχών της καθημερινότητας. Μεγαλοφυείς καλλιτέχνες ανά τους αιώνες αξιοποίησαν τα ταλέντα τους για να στο δείξουν. Ακόμα και σήμερα σε προκαλούν να ξανακοιτάξεις ό,τι νομίζεις πως έχεις ήδη δει με την περιέργεια ενός εξωγήινου που έχει μόλις προσγειωθεί στη γη. 

Μια νέα οπτική είναι αυτό που χρειάζεσαι.

Σε αυτό το πνεύμα μπορείς να αρχίσεις να κοιτάζεις ξανά το σύντροφό σου σαν να είναι ένα αντικείμενο από άλλο πλανήτη που αξίζει την εκτίμηση και προσοχή σου. Μπορείς να ξεκινήσεις ξανά με το να τον καλέσεις να βγείτε έξω οι δύο σας και να μιλήσετε σαν να μην ξέρετε σχεδόν τίποτα ο ένας για τον άλλο – που είναι και η αλήθεια. Πώς ήταν η σχέση του με τον πατέρα του; Τον καταλάβαιναν οι γονείς του; Στο κυρίως πιάτο μπορείς να αρχίσεις να μιλάς για τη δουλειά. Υπάρχει κάτι που τον εμπνέει ακόμα; Ποιά πιστεύει ότι είναι τα δυνατά του σημεία; Τι θα τον στεναχωρούσε αν δεν συνέβαινε; Τι ελπίζει για το μέλλον;  

Με λίγη προσπάθεια μπορείς να βάλεις στην άκρη αυτή την – τόσο άστοχη – αντίληψη ότι ξέρεις τα πάντα για τον άλλον και να τον εξερευνήσεις σαν να τον πρωτογνωρίζεις· όχι μόνο αυτή τη μια φορά αλλά όποτε τον βλέπεις.

Αυτή η στάση θα σου ταιριάξει.

Με αυτή την “τεχνική” στο μυαλό θα μπορέσεις να αναγνωρίσεις κάτι που τρομάζει λίγο αλλά και κινητοποιεί. Δεν χρειάζεται να βγεις έξω για να βρεις το καινούργιο και να ανακτήσεις τον αρχικό σου ενθουσιασμό. Δεν χρειάζεται να δεις νέους ανθρώπους με κακομαθημένα μάτια· χρειάζεσαι απλά μια νέα, φρέσκια ματιά για τον κόσμο γύρω σου – ειδικά για τον ξένο που κοιμάται δίπλα σου.


Απόδοση βασισμένη στο The Stranger You Live With του πάντα άριστου The School of Life. Η μουσική είναι ένα αγαπημένο κομμάτι των Γάλλων Isaac Delusion.

Κατηγορίες
ΕΡΓΑΣΙΑ

Εσύ είσαι το παράδειγμα.

Πως να πείσεις έναν συνεργάτη σου να κάνει (επιτέλους) ότι υπόσχεται.

Νίκος Κακαβούλης


Θες να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα; Άκουσέ το σε αφήγηση από τη Νανά Τσούμα.


Η προσπάθεια ξεκινάει από σένα.

Η πιο δύσκολη πλευρά της δουλειάς σου δεν έχει να κάνει με τα κέρδη, τις προθεσμίες και τον ανταγωνισμό. Έχει να κάνει με την δυσκολία του να συνδιαλέγεσαι καθημερινά με αυτά τα ενδιαφέροντα αλλά ενίοτε απρόβλεπτα όντα, που λέγονται συνάδελφοί σου. Όλα ξεκινούν από το ότι για να πετύχεις τους στόχους σου σχεδόν πάντα εξαρτάσαι από αυτούς, τις υποσχέσεις και το αίσθημα ευθύνης τους.

Για να απαιτείς όμως από κάποιον να αναλάβει τις ευθύνες του για οτιδήποτε, ειδικά για τη δουλειά του, πρέπει πρώτα από όλα να τον καταλαβαίνεις στ’ αλήθεια και σε βάθος, τόσο τον ίδιο όσο και τις ιδιαίτερες συνθήκες του. 

Και με αυτή την κατανόηση στο χέρι μπορείς μετά να εκτιμήσεις αν ο άλλος θα μπορούσε ή θα έπρεπε να κάνει διαφορετικά τα πράγματα που υπόσχεται. Έτσι μόνο θα μπορείς, στη συνέχεια, να επικοινωνήσεις για την όποια απαραίτητη διόρθωση στην πορεία του αποτελεσματικά, χωρίς να τον κάνεις να κακιώσει μαζί σου ή να πληγωθεί. Και αν στην τελική δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σε αυτό που περιμένεις ή σε αυτό που σου έταξε, υπευθυνότητα από την πλευρά σου σημαίνει να έχεις το θάρρος να τον απομακρύνεις. 

Το να απαιτείς από κάποιον να αναλάβει τις ευθύνες του ξεκινά από σένα αλλά δεν μένει εκεί. Δεν σημαίνει να αναγκάζεσαι να μανατζάρεις και τις πιο μικρές λεπτομέρειες του έργου του και σίγουρα δεν απαιτεί να προσδοκάς την τελειότητά του. Δεν είναι πρακτικό να περιμένεις θαύματα από ανθρώπους που έχουν λυγίσει από τον όγκο εργασίας τους και σίγουρα δεν είναι δίκαιο.

Αλλά είναι τέτοια η ανθρώπινη φύση που αν δεν παίξεις τα χαρτιά σου σωστά, μπορεί να σε μισήσουν. Το είδος μας δεν θέλει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του και εσύ σίγουρα δεν θέλεις να χρειάζεται να είσαι αυτός που θα του τις υπενθυμίζει συνέχεια. 

Μια απλή προσέγγιση που λειτουργεί είναι να βοηθήσεις τον άλλον να καταλάβει την αξία αυτών που κάνει και τη σημασία του τρόπου που τα κάνει αλλά και τα παραδίδει, χωρίς ποτέ να τον αφήνεις στο απυρόβλητο για τις παραλείψεις του. Ακολουθεί ένας μίνι οδικός χάρτης για το πως να το πετύχεις.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε εβδομάδα στο email σου.


A. Κράτα το λόγο σου και βεβαιώσου ότι θα κρατήσει τον δικό του.

Αν συμφώνησες με έναν συνεργάτη σου ότι κάτι θα υλοποιηθεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο, φρόντισε να πάει ακριβώς με αυτόν τον τρόπο – εκτός αν συνεννοηθείς μαζί του εκ των υστέρων ότι τα πράγματα θα γίνουν τελικά διαφορετικά. Καμιά φορά θα χαθεί. Είναι φυσιολογικό. Όλοι μας προτιμάμε τις δραστηριότητες που μας αρέσουν, παρά αυτές που πρέπει να γίνουν. Αν έχει χαθεί και η προσοχή του έχει διασπαστεί, τότε οφείλεις και για τους δυο σας να τον επαναφέρεις. Αυτό εξηγεί γιατί οι τακτικές ενημερώσεις για την πρόοδο μιας οποιασδήποτε δραστηριότητας είναι τόσο χρήσιμες και σημαντικές.

Β. Αποδέξου ότι υπάρχουν δύο διαφορετικά είδη αποτυχίας και μάθε να τα ξεχωρίζεις. 

Αυτή που συνέβη επειδή ο άλλος παραβίασε τα συμφωνηθέντα και αυτή που επήλθε ακριβώς επειδή τίποτα δεν είχε συμφωνηθεί καθαρά. Δεν έχεις δικαίωμα να απαιτείς από τον άλλον να αναλάβει ευθύνες όταν δεν έχεις ξεκαθαρίσει πρώτα τις προσδοκίες σου. Ένα λάθος πρωτάρη; Να βασίζεσαι στα αυτονόητα. Η κοινή λογική δεν είναι καθόλου κοινή – να είσαι πάντα συγκεκριμένος. Και αν τέτοιες αποτυχίες συμβαίνουν συχνά να είσαι έτοιμος να παραδεχτείς ότι ίσως κάτι δεν πάει καλά με την προσέγγισή σου.

Γ. Απόφυγε με κάθε κόστος να σε ρουφήξει η “μαύρη τρύπα” της αναποτελεσματικότητας. 

Αυτή συμβαίνει όταν καλείσαι να εκτελέσεις τα καθήκοντα ενός συνεργάτη σου, ειδικά αν είσαι ο μάνατζέρ του, χωρίς να παραδέχεσαι ότι αυτό είναι πρόβλημα και για τους δυο σας αλλά και για την εταιρία. Είναι όπως όταν η δουλειά σου αρχίζει και ξεγλιστρά από τα χέρια σου. Τότε τα καθήκοντά σου αρχίζουν να επεκτείνονται σε περιοχές που καλύτερα θα ήταν να τις εκτελούσαν άλλοι.

Βλέπεις, η “μαύρη τρύπα” συμβαίνει όταν αποτυγχάνεις συστηματικά να σχεδιάσεις μια περιοχή ευθύνης με τέτοιο τρόπο ώστε να μην χρειάζεται να την εκτελείς ο ίδιος, αλλά άλλοι που είναι απόλυτα ικανοί για αυτό. Ξέρεις ότι έχεις πέσει μέσα της όταν περνάς περισσότερο χρόνο για τις υποχρεώσεις τρίτων παρά για τις δικές σου.

Δ. Να προσέχεις τους “αφελείς του γραφείου”. 

Είναι αυτοί που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά των καθημερινών καθηκόντων τους με τους ευρύτερούς σας στόχους. Είναι επικίνδυνοι γιατί δεν μπορείς να τους εμπιστευτείς. Αυτοί που καταλαβαίνουν τι σημαίνει στόχος μπορούν παράλληλα και να συνθέσουν τις σκέψεις τους. Ένας απλός τρόπος για να το τεστάρεις είναι ο ακόλουθος. Αν κάνεις μια γενική ερώτηση του τύπου “Πώς πάει ο στόχος Α;” μια καλή απάντηση θα είναι πρώτα μια γενική επισκόπηση του Α, μετά η μεγάλη εικόνα και στη συνέχεια, αν αυτό είναι αναγκαίο, μια περιγραφή της αλληλουχίας των βημάτων που έγιναν για να επιτευχθεί. Οι “αφελείς” θα αρκεστούν σε μια περιγραφή των καθηκόντων που οι ίδιοι εκτέλεσαν.

Ε. Μείνε μακριά από τη φιλοσοφία του “θεωρητικά μπορεί”. 

Πρόκειται για έναν τρόπο σκέψης που σου επιτρέπει, λανθασμένα, να υποθέτεις ότι οι άλλοι μπορούν να πετύχουν κάτι ακόμα και αν οι ίδιοι δεν ξέρουν αν μπορούν να τα καταφέρουν. Για να πετύχεις όμως οτιδήποτε πραγματικό σε αυτόν τον κόσμο, χρειάζεσαι συνεργάτες με χειροπιαστή εμπειρία και με παρελθόν επιτυχιών. Το ότι ο “Μήτσος θεωρητικά μπορεί να το κάνει” δεν θα σε βοηθήσει να κόψεις το νήμα.

Όλα αρχίζουν από σένα.

Οι συνεργάτες σου μπορούν να είναι η πηγή των μεγαλύτερων ευχαριστήσεων και θριάμβων σου. Αναπληρώνουν τις αδυναμίες σου, μεγεθύνουν τις ικανότητες σου και πολλαπλασιάζουν την ενέργειά σου. Το να δουλεύεις όμως αποτελεσματικά μαζί τους δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε αυτονόητο. Απαιτεί να επικοινωνείς καθαρά και αποφασιστικά, να καταλαβαίνεις και να παραδέχεσαι τις αδυναμίες σου, να έχεις έλεγχο στα συναισθήματά σου και πάνω από όλα να είσαι ο ίδιος υπεύθυνος.


Απόδοση βασισμένη στο βιβλίο Principles: Life & Work του Ray Dalio. Ο Dalio είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους επενδυτές του κόσμου και ιδρυτής του hedge fund Bridgewater Associates. Η μουσική είναι (appropriately της ίδιας χρονιάς) από τους Νεοϋορκέζους rock band LCD Soundsystem, που δεν υπάρχουν πια.

Κατηγορίες
ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Αφού ο ήλιος δύσει.

Τι συμβαίνει όταν τα βλέφαρα κλείνουν και οι σκέψεις επιταχύνονται.

Νίκος Κακαβούλης


Θες να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα; Άκουσέ το σε αφήγηση από τη Νανά Τσούμα.


Είναι πια πολύ αργά. 

Οι περισσότεροι φυσιολογικοί άνθρωποι κοιμούνται. Αλλά εσύ είσαι ξύπνιος. Έχεις μείνει όρθιος για να διαβάσεις, για να σκεφτείς, για να συνομιλήσεις με κάποιον που έχεις – εδώ και καιρό – ξεχάσει, τον εαυτό σου. Τόσο αργά τη νύχτα ή τόσο νωρίς το πρωί συμβαίνουν οι μεγάλες αποκαλύψεις, τουλάχιστον στο μυαλό σου.

Η νύχτα διορθώνει τις απαιτήσεις της κοινωνίας. 

Μπορεί να είσαι κορυφαίος καρδιολόγος ή υπεύθυνος στρατηγικής για μια τεράστια εταιρεία αλλά πολύ πριν από αυτό – και μέχρι σήμερα -, όταν η ώρα σου επιτρέπει να επικοινωνήσεις με το βαθύτερο εγώ σου, ήσουν απλά ένα ανώνυμο ον, πολύ πιο πλήρες από ότι σε θεωρούν, με ατελείωτες ικανότητες και χωρίς βαρίδια. Mε μια σπάνια και τόσο αμφίθυμη ενόραση.


Ιστορίες, σαν και αυτή, που εμπνέουν και παρακινούν. Κάθε εβδομάδα στο email σου.


Είναι όμως αναπόφευκτο.

Οι σκέψεις της νύχτας θα ακούγονταν αλλόκοτες στη μητέρα σου, στο αφεντικό σου ακόμα και στους φίλους σου. Όλοι αυτοί απαιτούν να σκέφτεσαι με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Δεν ανέχονται όλες τις πιθανές σου εκδόσεις. Δεν θέλουν να τους απογοητεύσεις και έχουν δίκιο για αυτό. Έχουν να κερδίσουν πολλά από την προβλεψιμότητα σου. Αλλά οι απαιτήσεις και οι προσδοκίες τους τελικά σε καθορίζουν. Και τις περισσότερες φορές πνίγουν τον αληθινό εαυτό σου.

Τη νύχτα όμως…

…όταν το παράθυρο είναι ανοιχτό και ο ουρανός είναι καθαρός, στη σκέψη σου υπάρχεις μόνο εσύ και το σύμπαν. Και για λίγα λεπτά μπορείς να απολαύσεις το πόσο ατελείωτος είσαι στη πραγματικότητα.


Απόδοση βασισμένη στο βιβλίο Small Pleasures του εξαιρετικού The School Of Life. Η μουσική είναι από τη συνεργασία των πάντα (μα πάντα!) άψογων virtual band Gorillaz με τον επίσης Βρετανό Elton John και τον Αμερικανό ράπερ 6LACK.